Ultra priča u Italiji | Intervju sa navijačem Sampdorie

Italijanski stadioni su sportska borilišta na kojima navijači stvaraju najbolju atmosferu u Evropi. Tu ne mislimo na pevanje pesama i navijanje, već pre svega na atmosferu potpomognutu zastavama, barjacima, pirotehnikom, koreografijama… Ako je neko majstor da ušareni tribine i od dosadnog kalčo (Calcio) meča napravi spektakl onda su to svakako ultrasi, kako se u Italiji nazivaju najžešći navijači okupljeni na svojim tribinama iza golova.

Mnogi naši navijači i ljubitelji fudbala kada gledaju prenos nekog meča italijanske lige često više imaju da vide pre samog početka utakmice, zahvaljujući dešavanju na tribinama, nego tokom svih devedeset minuta igre. Ako su Englezi sinonim za nerede na stadionima, fenomenalno navijanje i prvrženost klubu i nacionalnom timu, italijanski ultrasi su pioniri navijačkih koreografija. Sve što se dešava kod nas na stadionima Partizana, Zvezde, Rada, Voše, Zemuna… kao i na ostalim evropskim utakmicama odavno je viđeno širom apeninskog poluostrva, a većina spektakularnih koreografija koje priređuju navijači Lazija, Rome, Milana, Intera… uvek će biti nedostižne za sve ostale evropske navijače.

Zbog rigoroznog zakona koji je već dugi niz godina na snazi u Velikoj Britaniji, na ostrvskim stadionima je nezamislivo videti upaljenu baklju, dimnjake, transparente sa nazivima grupa, šetalice ili ogromne barjake (izuzetak je Liverpoolov Kop). Reč navijač u Italiji se vezuje za termin Ultras. Svuda u svetu ta reč označava nešto agresivno,ekstremno, tako da bi bilo logično da je u fudbalskoj terminologiji ultra navijač ustvari huligan, ali nije tako. Ultrasi u Italiji su navijači zaduženi za sve što jedan meč čini pravim iz navijačkog ugla naravno.

Po završetku meča za Ultrase odmah počinju pripreme za naredni. Oni su ti koji će na redovnim sastancima odlučiti šta će se praviti, organizovati odlazak na gostovanje, koreografiju, navijanje, ispisati parole, potući se. Od članarine, putovanja i prodaje navijačkih rekvizita finansira se većina akcija na stadionima. U italijanskom fudbalu termin Ultra takođe vuče i političke korene iz perioda tokom šezdesetih godina prošlog veka. Nakon Drugog svetskog rata, politički nemiri u Italiji odražavali su se na sve sfere života, pa tako i na sport. U fudbalskom svetu tako su nastale podele na levo i desno orjentisane navijače. Laziovi i Interovi su tradicionalno desničari, dok se njihovi gradski rivali Roma, odnosno Milan izjašnjavaju kao levičari. Sedamdesete godine su kao i na ostrvu bile svedoci brojnih incidenata i okršaja navijačkih grupa. Nezamislivo je bilo da derbi mečevi u Torinu, Milanu, Đenovi ili Rimu prođu bez makljaža navijača rivalskih timova. Kulminacija je usledila na rimskom derbiju 1979. godine kada je jedan navijač Lazia nastradao, pošto je pogođen raketom ispaljenom sa protivničke tribine.
Ultra pokret u Italiji se širio izuzetnom brzinom tako da je već tokom osamdesetih i svaki nižerazredni klub imao svoju organizovanu navijačku grupu, a ubrzo su u sam navijački vrh izbile Ultras grupe “manjih” klubova poput: Atalante, Napolija, Verone, Fiorentine…

Stefano Mangini je dvadesetpetogodišnji navijač Sampdorie, pripadnik grupe Ultras Tito Cucchiaroni (UTC) i momak zadužen za organizovanje koreografija: “Prva organizovana navijačka grupa u Italiji osnovana je krajem 1968. godine. Reč je o navijačima Milana okupljenim u grupu “Fossa dei Leoni” (jazbina lavova). U julu mesecu 1969. godine osnovana je i prva grupa sa nazivom Ultras u svom imenu “Ultras Tito Cucchiaroni”. Osnivači su bili dva momka i dve devojke, navijači Sampdorije, a grupa je iz utakmice u utakmicu imala sve više pristalica i članova.

Troje ih je i danas redovno na svim utakmicama našeg kluba, dok je jedna ženska osoba nakon duge bolesti preminula prošle godine. Tri meseca nakon osnivanja UTC i navijači Torina su oformili svoju grupu “Ultras Granata”. Mislim da je njihova zasluga najveća što se termin Ultras pročuo po Evropi pošto su oni u to vreme, za razliku od Sampdorije, bili redovni učesnici evropskih kupova na kojima su priređivali sjajnu atmosferu atipičnu za ostale evropske stadione.

*Zašto baš naziv Ultras Tito Cucchiaroni?

“Tito Cucchiaroni je bio Argentinac, desnokrilni napadač Sampdorije, tokom šezdesetih i sedamdesetih i jedan od miljenika navijača sa kojima je bio veoma blizak. Ovi su mu se odužili nazvavši grupu po njemu. Danas jezgro čini sedamdeset ljudi, koji ravnopravno odlučuju o svemu, dok na stotine drugih navijača plaćanjem članarine pomažu rad naše grupe.”

*Da li osim UTC postoji još organizovanih grupa navijača Sampdorije i kaži nam nešto više o samoj organizaciji. Ima li sukoba među vama?

“Osim nas, postoji i veliki broj drugih grupa od kojih su najbrojniji “Fedelissimi 1961” (najverniji). Da vas ne buni, 1961. označava godinu od kada su momci iz te grupe prisutni na stadionu, a ne kada su osnovani. Tu su još i “Hell’s Angels”, “Hawks 1991”, “Fieri Fossato”, “Cani Scolti” (koji su naša casulas ekipa), “Riviera Blucechiata 1985”, “Armata Blucerchiata”, “Skulls” i brojne druge manje bitne grupe. “Ultras Tito” je nezavisna od drugih grupa i najuticajnija među navijačima Sampdorije. Sami se finansiramo od prodaje rekvizita. Sva gostovanja sami plaćamo, kao i sve koreografije. Na stadionu smo na gornjem nivou južne tribine, koja cela ima 8.500 pretplatnika, što je impozantna brojka. Odnosi sa upravom i igračima su dobri iako u prošlosti nije uvek bilo tako.

Na čelu fudbalskog kluba su predsednik Riccardo Garrone, bogataš, vlasnik naftne kompanije E.R.G. i direktor Giuseppe Marotta jedan od najuticajnih fudbalskih radnika u Italiji, odmah iza Luciano Moggia iz Juventusa. Svakog četvrtka u podne ili deset uveče održavamo sastanke na kojima je prisutno vođstvo grupe. Tu dogovaramo šta će se raditi na utakmici za vikend. Naravno, derbi mečevi se planiraju mesecima unapred.

Za poslednji gradski derbi sa Genoom smo izdvojili 3000 evra za koreografiju koja je spremana pune dve nedelje. Sve smo sami finansirali, bez pomoći kluba. Od prošle sezone UTC izdaje fanzin koji izlazi dva puta mesečno. “Fedelissimi 1961″ koji su smešteni ispod nas na jugu takođe imaju svoj fanzin. Dok je na čelu kluba bio Mantovani, došlo je do sukoba između nas i njih, pošto je predsednik favorizovao našu grupu. Nakon par godina sve je izglađeno. ”

*Koju bi sezonu izdvojio kao najbolju?

“To je svakako 1991. godina kada smo predvođeni Vujadinom Boškovim osvojili titulu i igrali zapaženu ulogu u Evropi. Zvezde tima su bili Luca Vialli i Mancini. Na finalu kupa kupova u Geteborgu nas je bilo najviše. Tada je Vialli postigao oba pogotka u pobedi nad belgijskim Anderlehtom. Prethodna sezona je takođe bila odlična. U Rimu nas je bilo preko 3000 na utakmici sa Romom. U poluvremenu je došlo do sukoba sa policijom na stadionu. Na kraju sezone smo na Rominom sajtu proglašeni za najbolju grupu koja je gostovala na olimpijskom stadionu.”

*Pomenuo si incident sa policijom u Rimu. Koliko su česti sukobi na stadionima u Italiji i koja je najžešća tuča vezana za vašu grupu?
“Ranije je bilo mnogo više incidenata, posebno tokom osamdesetih. Navijači Atalante su definitivno najgori u Italiji. Njihove grupe “Brigata Neroazzure 1976” (skraćeno BNA), “Supporters Of Dea” i “Wild Kaos” (koji više ne postoje pošto je većina članova u zatvoru) su izazivali nerede gde god su se pojavili. Danas kada god se u medijima pominje nasilje na stadionima u Italiji, sve se uvek poredi sa huliganima Atalante. Zahvaljujući njima Atalanta je jedan od najomraženijih klubova. 1998. godine njih 500 je razjurilo ceo plato ispred Rominog juga na kojem je bilo skoro deset hiljada Romanista. Njihovi najljući neprijatelji su huligani Brescie “Ultras Brescia 1911”. Gradovi Bergamo i Brescia su udaljeni jedan od drugog svega dvadeset minuta kolima, tako da je tu reč o lokalnom rivalitetu i mržnji. I danas su utakmice Brescie, Atalante, Verone kao i klubova sa juga zemlje pune incidenata.

Najveći incident vezan za utakmicu Sampdorije dogodio se 1998. u Bologni. Trebala nam je pobeda za opstanak, ali smo odigrali samo 2-2 i nakon više od dvadeset godina ispali u drugu ligu, treći put u istoriji kluba. Po završetku utakmice, iz očaja i besa smo probili kordon policije i napali domaće navijače na parkingu iza stadiona. Neredi su trajali skoro pola sata. Veliki rivalitet vlada između nas i navijača gradskog rivala Genoe. Na dan derbija 1991. ceo grad je goreo, a tuče i povređeni navijači oba tima nisu mogli da se izbroje. Nakon tih incidenata policija je pohapsila veliki broj izgrednika, a mi smo sklopili primirje. Sada se ignorišemo, nadmećemo na tribinama, ali su tuče ređa pojava. Pre tri godine posle utakmice između Sampdorije i Torina došlo je do tuče navijača na ulicama grada. Bilans sukoba je 20 povređenih navijača, 8 policajaca i 50 uhapšenih. U januaru 1995. godine na utakmici Genoa-Milan, Simone Barbiglia pripadnik Milanove grupe “Fossa dei Leoni” ubio je navijača protivničkog tima Claudia Spagnolu, zadavši mu udarac nožem u leđa. Policija je do tri ujutru držala navijače Milana na stadionu dok nisu našli ubicu, da bi mu sud odredio kaznu zatvora u trajanju od samo dve godine. Od tog tragičnog događaja više ništa nije isto na navijačkoj sceni u Italiji, a sve velike grupe su krenule u kampanju iskorenjavanja nasilja sa stadiona.”

*Kakva je situacija u Đenovi? Ko ima više navijača vi ili rival? Da li Sampdoria i Geona oduvek igraju na istom stadionu?

“Klub CFC Genoa je osnovan daleke 1893. godine. Osnovali su ga pomorci iz Velike Britanije. Iako poslednju davno, Genoa je osvojila ček šest titula, i spada u red najtrofejnijih klubova u zemlji. Sampdoria je osnovana tek 1946. godine fuziom dva stara kluba Andrea Doria i Sampierdarense. Sampdoria je poznatija u Evropi, nakon uspeha 1990. i poraza u finalu kupa šampiona od Barcelone dve godine kasnije. Genoa ima više navijača posebno starijih, što je i logično. Za njih važi da su strastveniji od nas. Poslednjih deset godina su u drugoj ligi, i danas imaju tek oko 10.000 pretplatnika, dok Sampdoria ima preko 25.000. Njihova grupa “Fossa dei Griffoni” (jazbina grifona), raspala se 1992. godine nakon sukoba među vođama. Pobednička ekipa osniva novu grupu “Vecchi Orsi”, ali ubrzo menjaju ime u “Ottavio Barbieri”, u čast legendarnog igrača. Stadion Luigi Ferraris je najbolji u Italiji. Izrađen je na mestu starog stadiona, po uzoru na one u Engleskoj, u periodu između 1987. i 1990. godine pred svetsko prvenstvo. Kapacitet je 38.000, što je skoro 20.000 manje u poređenju sa starim stadionom. Prvih pet godina postojanja Sampdoria je igrala na drugom kraju grada , na stadionu Caienna, koji je danas atletski stadion. Od kraja 1950. godine mi i Genoa igramo na istom stadionu.”

*Koliko su navijačke grupe u Italiji politički aktivne i ko ima najbolje navijače?

“Ultras Tito je apolitična grupa. Nas zanima samo Sampdoria. Za razliku od nas ima dosta grupa koje se javno politički izjašnjavaju. Među desničare spadaju: “Irriducibili” Lazio, “Brigate Rossoneri” Milan, “Brigate Gialloblu” Verona, “Fighters 1977” Juventus… dok su levičari: “Rangers” Pisa, “Brigate Autonome Livornesi” Livorno, “Armata Rossa” Perugia… Opšte je mišljenje da najbolje navijače u Italiji imaju Roma, Lazio, Milan i Inter.”

Nekoliko grupa Rominih navijača ujedinile su se 1977. godine pod imenom “Commando Ultra Curva Sud” (CUCS), sa osnovnim ciljem bolje organizacije koreografije i navijanja. Oni su sigurno jedni od najmaštovitijih navijača na svetu kada su koreografije u pitanju. U glavnom gradu ih ima neuporedivo više od Laziala. Pošto se jezgro CUCS nakon petnaestak godina rasulo, na čelo grupe su stupili novi, mlađi momci, pa je 1999. došlo i do promene naziva u jednostvno “Ultras Roma”. Sa druge strane navijači Lazia, iako u podređenom položaju u odnosu na gradskog rivala, ni malo nisu zaostajali niti zaostaju za navijačima Rome po koreografijama. Krajem osamdesetih “Eagles Supporters” prestaju da postoje a vodeću ulogu na Laziovom severu preuzimaju “Irriducibili”. Oni su bili prva italijanska ultra grupa koja je odstupila od klasičnog stila italijanskog navijanja. Izbačeni su iz upotrebe ogromni transparenti, koji su zamenjeni malim zastavama u engleskom fazonu, a u repertoaru pesama sve više je bilo engleskih melodija.

*Interesantno je da na navijačkoj sceni u Italiji postoje brojna prijateljstva između ultras grupa suparničkih timova. Sa kim ste vi u dobrim, odnosno lošim odnosima?

“Prijatelji smo sa navijačima Parme, francuskog Marseja, kao i sa navijačima manjih klubova poput Catanzara i Spezie, dok je mnogo više onih sa kojima se ne volimo. Na prvom mestu neprijatelja su nam navijači Torina (još od najranijih dana dve grupe), Juventusa, Milana, Napolia, Brescie, Bologne i naravno Genoe.”

*Prosto je nezamislivo da jedan meč italijanske lige protekne bez pirotehinke. Da li je ona dozvoljena?

“Baklje je dozvoljeno paliti na stadionima, iako će vam ih policija oduzeti ako vam ih nađe prilikom pretresa, posebno ako je reč o gostujućim navijačima. Zbog paljenja baklji niko ne može biti uhapšen što je najvažnije, sem ako je ne koristite u tuči sa protivničkim navijačima ili sukobu sa policijom. Mi ih na naš stadion unosimo znatno ranije, uglavnom umotane u velike transparente i zastave. U svim gradovima postoje legalne prodavnice pirotehnike, a posebno u lukama poput Đenove.”

*Da li UTC prate reprenzetaciju?
“Pre nekoliko godina u Italiji je osnovan pokret pod nazivom “Ultras Manifesto” koji je okupio pod istu zastavu navijače svih klubova. Osnovni cilj je borba protiv korupcije i fudbalske mafije. Zbog svih sranja koja se dešavaju sa TV pravima, umešanosti političara i kladionica u vođenje klubova, dogodilo se da klubovi poput Fiorentine i Napolija bankrotiraju i budu izbačeni u treću ligu. Prošle godine na skupu u Milanu sastale su se čak 72 navijačke grupe kako bi izrazili svoj bunt i nezadovoljstvo stanjem u Kalču. Jedne godine isti skup je organizovan u Bolonji kada je dogovoreno da se ide organizovano u Portugal kako bi se bodrila reprenzetacija. Mi nismo išli, ali je ovo prvi put nakon dugi niz godina da su se oko reprenzetacije okupili navijači Intera, Vicenze, Torina… Sećam se da su na svetskom prevenstvu u Italiji 1990. godine navijači bili mahom okrenuti bodrenjem igrača koji igraju u njihovom klubu. Napolijevi su navijali isključivo za Argentinu zbog Maradone, dok su opet svi drugi navijali protiv njih. Tako se dešavalo da su na susretu Argentina-Kamerun koji se igrao u Milanu, navijači Intera, inače desno orijentisani skinhedi, navijali za crnce iz afričke ekipe.”

Prema poslednjim istraživanjima najviše navijača na Apeninima ima najtrofejniji klub Juventus, skoro deset miliona. Iza njega su Milan i Inter, koji zajedno imaju koliko Juventus, pa potom slede Roma i Napoli sa dva miliona tifoza. Brojne navijače imaju i Fiorentina, Lazio, Bologna, Verona, Torino, Bari, kao i klubovi sa Sicilije odnosno Sardinije, Palermo i Cagliari. Sampdoria je po brojnosti navijača tek negde na petnaesetom mestu.

 

Renomirani ruski portal o Partizanovcima

REnomirani ruski navijacki portal napisao je nedavno tekst o grobarskoj frakciji Partizanovci
Grobari -opozicija, frakcija pod nazivom Partizanovci, pozvala je svoje pristalice da masovno ispune Istok  na sutrašnjoj utakmici sa Češkom Viktoria. Kao što znate, ovaj sektor okupira grupa “Zabraneni” (ruska “zabranjena”), od čega je sada ostao samo mali deo na tom delu. Stoga, partizanovci nagoveštavaju njihov kontinuitet sa bivšom opozicionom snagom grobarskog pokreta. Podsetimo, pocetak novog sukoba izmedju Grobara se rasplamsao na derbiju sa Zvezdom u decembru 2017. godine. Zatim, na Juznoj tribini je doslo do masovne tuce, nakon cega je uhapseno nekoliko desetina ljudi. Pocetkom januara 2018. godine, na mecu kosarkaskog kluba Partizan je organizovan alternativni sektor. Vodio ga je Milos Radisavljevic, poznatiji kao Kimi. Ranije je bio vodja grupe Alcatraz i citave Juzne tribine, ali je kasnije napustio sektor. Osnova Partizanovaca sastoji se od grupa Vandal Boys i Young Boys. Podrzavaju ih i brojne manje grupe i brojne regionalne filijale Grobara. Na strani “opozicije” su se pojavili i neki od starih clanova Alcatraza i Juznog fronta, i ljudi iz legendarnih ekipa – Strah, Erotika i Sexton Lions. Njihov protest je upucen protiv aktuelnih lidera Juzne Tribine. Pre svega, u pravcu grupacije Janicari i Alcatraz. 

Put Varvara u Zagreb (VIDEO)

Za samo par minuta od jednog sasvim obicnog nedeljnog popodneva ispunjenog turistima i starijim gradjanima Zagreba do velike mobilizacije hrvatske policije i privodjenja grupe “turista” iz Podgorice koji su dosli sa ciljem pruzanja podrske svom klubu i naravno “sepurenju” po centru glavnog grada Hrvatske i bazi jedne od dve najorganizovanije grupe iz “lipe nase”. Na ocigled zacudjenih gradjana Zagreba koji u prvi mah nisu uspeli da shvate o kojoj se navijackoj grupi radi, ali posle samo nekoliko trenutaka i otpevanih pesama svi su shvatili da se ne radi o BBB vec da su ovo neki gosti koji su uspeli vestom akcijom da dodju na zabranjeno gostovanje i pored svih kontrola hrvatske policije i carine jer su i pre par sezona isto neprijatno iznenadjenje doziveli sa pristalicama beogradskih crveno belih koji su posle povlaceja kocnice za uzbunu uspeli da zaustave voz na relaciji Ljubljana – Zagreb – Beograd i munjevito izleteli iz istog pa setnjom kvartovima Zagreba odlucili da organe reda sacekaju u obliznjem kaficu. Varvari su znali za mere kontrole koje vladaju kada neka grupa zeli da odu u susednu drzavu na gostovanje u ABA ligi i vodjeni prethodnim negativnim iskustvima kada su vec nekoliko puta vracani sa puta u Beograd odlucili su da bez ikakve najave i organizovanog prevoza u tajnosti obaveste najuzi krug ljudi iz grupe, one koji su uvek raspolozeni za nove “avanture” i da na razlicite nacine dodju do Zagreba gde su se svi skupili u blizini trga pa u korteu uz pesmu prosetali kroz centar Zagreba te tamo sacekali policiju, jer je bilo neminovno da do hale nece uspeti stici. Verovatno je setnja centrom prestonice bila bolja akcija nego ulazak u halu u tajnosti. Varvari su i juce dokazali da su jedna od grupa sa najvecim mudima sto posle sukoba sa nekoliko puta brojnijim grupama Balista u Makedoniji niko nije ni mogao da ospori…
Saopstenje Varvara
KK Cedevita – KK Buducnost 82:75 (25.03.2018)

Uzimajući u obzir da nismo velika grupa, i da se i dalje borimo sa svim problemima pocevsi od lige koju igramo do rivala kojih prakticno nemamo, jedino nam preostaje da tražimo avanture u inostranstvu. Fudbal nam ne pruza to zadovoljstvo, nekada je to bio rukomet, sad nam je iskocila kosarka. Nismo htjeli da širimo priču o odlasku u Zagreb, informisani su bili oni koji trebaju uz akcenat na mladje. Cifra od oko 65 ljudi je krenula u Zagreb na kosarkasku utakmicu protiv Cedevite. Neki su dosli noc ranije, neki na dan utakmice.
Poznato je da su gostovanja zabranjena ali smo našli načina da svi udjemo na različite granične prelaze. Prije godinu/dvije smo vraćeni sa granice kad smo krenuli na utakmicu protiv Partizana. Dogovor je da se svi skupimo u lokalu koji se nalazio na 100 metara od njihove nove udruge i čekamo.
Nasi izlaze na oko 500-600 metara od centra i mirnom setnjom idemo put trga i tog lokala. Pretpostavljali smo da nas prate i da su na neki način znali da možemo doci. Iako su par BBB bili pored kortea i dobili potvrdu od nas da smo Varvari i da ih čekamo, mi smo samo prošli pored njih, pokazujući da nam nijesu oni bitni nego njihova ekipa.. Ipak sa kraja kortea par momaka uz okolne gradjane krecu na nase zadnje i uzimaju stolice i gadju nas i pocinje frka sa njima i sa ljudima okolo koji su izasli iz kafica. To traje nekih pola minuta – minut. To je uticalo da promijenimo strategiju jer smo od starta željeli da bez pjesme sjednemo i čekamo. Napad njih nekoliko je uticao da krene pjesma do Trga Bana Jelacica i krecu ljudi put nas uz povike:” SRBI, SRBI KOLJI itd”.
I tu mi uzvracemo na uvrede uz par slomljenih boca i posle 2 minuta murija dolazi i privode nas.
Svih 57 ljudi privedenih su dobili novcane kazne i zabrane ulaska u Hrvatsku.
Oni su za to vrijeme uspjeli da izbuse gume na 3 kombija i jednoga zapale signalnom raketom. Dovoljno o tome kako im je pao nas dolazak u Zg. Idemo dalje.

Srbi u Parizu prekinuli utakmicu Kosova i Madagaskara (VIDEO)

Sinoc je u Parizu odigrana prijateljska utakmica izmedju samoproglasene republike Kosovo i Madagaskara.

Utakmicu je obelezio incident kada je grupa sastavljena od 10-ak pripadnika srpske,rumunske i grcke zajednice u Parizu prekinula utakmicu i istakla transparent “UEFA supports terrorism” i zastavu “Nema predaje”, utakmica je zatim prekinuta dok policija nije udaljila ucesnike incidenta van stadiona.

Ovo je jos jedna u nizu akcija srpskih navijaca sirom sveta u borbi protiv ucesca “Kosova” u takmicenjima pod okrivljem UEFA i FIFA. U Beogradu i Kragujevcu je prethodnih dana takodje spreceno odigravanje kvalifikacionog turnira u rukometu za zensko kadetsko prvenstvo sveta na kojem je takodje trebalo da ucestvuje “Kosovo”.

 

 

 

 

ZAGREB: Bacali boce, dizali tri prsta u zrak i vikali “Ovo je Srbija”

Navijači košarkaškog kluba Budućnost rade nerede u centru Zagreba uoči druge polufinale utakmice ABA lige.

Navijači” košarkaškog kluba Budućnosti, njih 50-ak, radi nerede u centru Zagreba uoči druge utakmice polufinala regionalne ABA lige. Kako neslužbeno doznajemo, u centru grada odjekivalo je “ubij ustaše” i “ovo je Srbija”, te su se čuli zvukovi razbijanja boca.

Zasada su iz policije javili samo da je “postupanje u tijeku”.

Kako doznajemo, navijači crnogorskog košarkaškog kluba se privode i prema prvim informacijama nema ozlijeđenih.

Na glavnom zagrebačkom trgu nalazi se sedam policijskih kombija i šest automobila. Bačen je i suzavac, ali zasada se ne zna da li je od strane navijača ili policije.


Uskoro opširnije…

Uspon i pad ljevičarskog fudbala

Kontroverze oko povezanosti fudbala i politike postoje otkako je i sporta i bez sumnje će postojati do kraja vremena. Dok mnogi strastveno vjeruju da bi ove dvije stvari trebale biti potpuno odvojene, drugi spremno ukazuju na važnu ulogu koju fudbal, i sport općenito, igra u određenim promjenama političke scene tako što ističe suštinske probleme u društvu i pomaže marginaliziranima da puste svoj glas.

Iako se ovo značajno smanjilo zadnjih godina, povećanjem bogatstva i plaća u modernom fudbalu – da ne spominjemo globalizaciju sporta i sve jasniji pogled da klubovi više nisu predstavnici lokalnih zajednica nego brand koji se na tržištu prodaje – tu su još su neki koji se drže svojih uvjerenja da, čak i ultrakapitalistički dominantnom okruženju, fudbal ostaje sredstvo za društvene promjene i način da se ponosno i glasno izjave političke uvjerenja.

Jedan takav klub o kojem se dosta priča, što se tiče Italije, je Livorno. Klub, iz lučkog grada Livorno sa zapadne obale zemlje, vjeran je predstavnik ljevičarskog fudbala od njegovog osnivanja prije 100 godina. A razmotrimo li događaje oko prethodno sporemnutog osnivanja i važne uloge koju Livorno igra u italijanskoj politici, jasno je zašto je tako.

Ultras Livorno

Grad je rodno mjesto Italijanske komunističke partije te je od političke ljevice neodvojiv, a ponos komunizmom i radnički korijeni su sastavni dio lokalne zajednice. Samim tim, ova čast je postala ključna odlika kluba i njegovih navijača, što je rezultiralo skupinom koja je odana uvjerenjima političke ljevice koliko i svom timu. Ovo se savršeno reflektiralo kroz djelovanje, sada nepostojeće, navijačke skupine Brigate Autonome Livornesi, koja je živjela po kredu: „borba naših života je borba radničke klase, za antifašizam i antikapitalizam, i tako će uvijek biti, gdje god išli“.

Svakom timu je potreban heroj, a Livorno ga sigurno ima u Cristianu Lucarelliju, bivšem napadaču kluba, rođenom i odgajanom u gradu kojeg rado promovira. Njegovo divljenje Livornu je svima očito te je tako postao poznat širom svijeta kao jedan od šačice profesionalnih fudbalera koji je odbio šutjeti o njihovim poltičkim uvjerenjima.

Kao otvorena i direktna pristalica komunizma, Lucarelli je znao proslaviti golove tako što bi svoje navijače pozdravio podizanjem stisnute šake, a njegov broj na dresu, 99, je hommage skupini Brigate Autonome Livornesi, osnovanoj 1999. Njegova politička uvjerenja stvorila su mu probleme u italijanskoj reprezentaciji, kada je, nakon što je proslavio pogodak za Italiju za 2-1, podigao dres i pokazao majicu sa Che Gueverom. Ovo ga je odmah odvelo na crnu listu A reprezentacije do 2005., kada ga je konačno pozvao tadašnji menadžer Marcello Lippi.

Lice argentinskog revolucionara je često na banerima i zastavama na Armando Picchi, domaćem stadionu Livorna, kao što su i izjave podrške ljevičarskim ciljevima i organizacijama poput IRA-e i Palestinske oslobodilačke organizacije, kao i godišnje obilježavanje Staljinovog rođendana koreografijom navijača.

Manje komunistički, ali historijski vezan za ljevicu je St. Pauli, njemački klub iz Hamburga. Tradicionalno gledan kao ljevičarski predstavnik grada, St. Pauli sada ima brojne navijačke skupine i odane fanove širom svijeta, a klub mnoge od njih privlači svojom specifičnom kulturom i identitetom antifašističke i radikalne grupe koja je, osim fudbala, fokusirana i na promjene u društvu.

St. Pauli je prvi njemački klub koji je sastavio set „fundamentalnih principa“ po kojima se klub upravlja i, poput Livorna, pozadina njihove ljevice se ogleda u političkoj atmosferi koja je oduvijek prisutna u njihovoj lokalnoj zajednici. Ovo je naročito bilo istinito u 1980-im kada je Hamburg, a posebno ulica Reeperbahn, bio srce radikalne i ljevičarske političke misli koncentrirane u brojnim kafeima, pubovima i skvotovima. Kao rezultat, St. Pauli je postao važan dio politički aktivne ljevičarske lokalne zajednice, te djelovao skoro kao mjesto susreta njezinih brojnih članova. Navijači su često organizirali demonstracije kojima su tražili prava skvotera i zahtijevali niske cijene stanovanja, kao i sukobe sa neonacističkim huliganima iz drugih njemačkih klubova.

                            Ultras St. Pauli

U skladu s ovim uzbudljivim vremenom, St. Pauli je imao fudbalskog heroja za ponos koji je, poput Lucarellija, odbio prešutjeti svoja politička uvjerenja. Zvao se Volker Ippig, i ne samo da je podržavao ljevičarske ideale, nego ih je i živio. Sa svojom lepršavom, razbarušenom plavom kosom i prijatno neurednom bradom, Ippig je bio sušta suprotnost od fino podšišanih, nakićenih fudbalera koje danas gledamo na ekranima, a njegov život van terena bio je radikalan do zadnjeg atoma.

Kad god bi ušao na teren, Volker bi podigao stisnutu šaku da pozdravi navijače St. Paulija, od kojih su mnogi bili njegovi bliski prijatelji iz vremena kada je živio u skvotovima u ulici Hafenstraße. Vrijeme je provodio i u protestima te radeći u centru za djecu s poteškoćama u razvoju, a jednom je na određeno vrijeme prestao igrati fudbal kako bi se priključio radničkoj brigadi u Nikaragvi. Ne samo da je bio utjelovljenje klupskih uvjerenja, bio je i ključna karika čvrsto uvezanog lanca u zajednici; jedan među posljednjima ove vrste i važan dio priče St. Paulija.

Ostatak priče, ipak, nije ovako pozitivan. Kao što inače biva slučaj sa mnogim simbolima kontrakulture (majice sa Che Guevarinim likom, sovjetski srp i čekić, i na mnogo načina, punk rock kao cjelina), St. Pauli, a naročito njihov prepoznatljiv motiv lobanje i ukrštenih kostiju, postao je modni izričaj i tako ublažio pravi smisao svega, a simbol je skoro potpuno izgubio svoje prvotno značenje. Čak je i sam Ippig izrazio razočarenje stanjem u kojem se nalaze današnji fudbalski klubovi.

1981., kada se Ippig kao 18-godišnjak priključio klubu, St. Pauli je imao tek oko 1.600 navijača, ali sada, na vrhuncu njihove popularnosti, tribine njihovog stadiona redovno ispuni 29.000 navijača, i tako često nadmaši najeltinije njemačke klubove. Kao rezultat, veza između tima i lokalne zajednice se raspada, a Ippig je prisiljen govoriti negativno o tome šta se dogodilo klubu koji je imao tako važnu ulogu na ljevičarskoj političkoj sceni u Hamburgu 1980-ih:

„Millerntor [stadion St. paulija] nekad je bio laboratorij na otvorenom za njemački fudbal, a bliski odnosi između navijača, igrača i uprave bili su za primjer. Danas je sve orkestrirano; ostaje samo mit, mnogo nejasnoća i mnogo suvišne priče.“

Ostaje otvoreno za diskusiju da je St. Pauli dokaz jednog uvjerenja kako je istinsku vezu između ljevičarske politike i fudbala sve teže održavati u 21. stoljeću, uz bogatstvo i moć koji kolaju venama fudbala i tako nekada iskonske znake radikalizma i protesta pretvaraju u biznis koji donosi novac i isprazne riječi pobune.

Uprkos ovome, i dalje postoje primjeri fudbalera i menadžera današnjice koji, poput nedavno penzionisanog Lucarellija, ponosno govore o svojim ljevičarskim stavovima, ali ih je malo i s vremenom sve manje.

Najpoznatiji je svakako argentinska legenda Javier Zanetti, koji je svoj status u Interu iskoristio da pomogne uspostaviti veze između kluba i Zapatista finansirajući sportske, ekološke i projekte zdravstva u regiji Chiapas u Mexicu kako bi pokušao pomoći „nastojanju da se korijeni ne zaborave i da borba za ideale opstane“, kao što je napisao u poruci uz njegovu prvu novčanu donaciju.

Osim njega, Egil Olsen, nekadašnji glavni trener Wimbledona i Norveške, bio je član Norveške radničke komunističke partije i ponosno se opisivao kao marksist-lenjinist, a Lilian Thuram, fudbaler s najviše nastupa u historiji reprezentacije Francuske, pozvao je 80 beskućnika imigranata na utakmicu Francuske i Italije 2006. i tako pokušao skrenuti pažnju na kontroverznu politiku imigracije u njegovoj zemlji.

Možda je najveći primjer današnjeg fudbalera ljevičara bivši igrač Barcelone i Ajaxa Oleguer Presas koji je prvak pokreta za nezavisnost Katalonije, a svoju jedinstvenu poziciju na terenu je koristio da zauzme stav protiv španske države.

Rođen i odrastao u Sabadellu u Kataloniji, Oleguer je igrao za nekoliko domaćih klubova prije nego što se priključio katalonskom divu Barceloni, instituciji za koju vjeruje da je više od pukog fudbalskog kluba – Barca je predstavnik Katalonije i njenog naroda.

„Za mene je Barcelona posebna. Ona je oličenje zemlje i predstavlja katalonski nacionalni identitet i kulturu. Barcelona je bila sinonim za ono osjećanje kada ljudi nisu mogli pronaći prave riječi. Podržavati klub značilo je odbijati [Francov] režim i zato će Barcelona uvijek biti više od kluba.“

Iako je mogao, Oleguer je odbio igrati u reprezentaciji Španije te odabrao predstavljati neslužbeni katalonski tim 6 puta. Diplomirani ekonomist i autor romana, s katalonskim pjesnikom Rocom Casagranom, Oleguer bi često biciklom išao od kuće do Barceloninog trening centra, a kasnije bi nastavio s vožnjom u sivom kombiju izbjegavajući tako luksuzne sportske automobile, ljubimce njegovih suigrača milionera.

Otkako se povukao iz fudbala 2011., i dalje se nastavlja boriti za svoje političke ciljeve, a održavao je i govore protiv rasizma i rata u Iraku. On je i danas legenda među Barceloninim fanovima te i dalje čvrsto zagovara nezavisnost Katalonije.

S Oleguerom, Lucarellijem i Zanettijem kao penzionisanim fudbalerima, da li su politički angažirani, društveno osviješteni i otvoreno socijalistički fudbaleri stvar prošlosti? Joey Barton se nikad ne srami javno izreći svoje mišljenje na društvenim mrežama, Frank Lampard, nevoljno pak, dao je svoju podršku Davidu Camreonu i Konzervativnoj stranci 2007., ali današnji fudbaleri nisu poznati po svojoj otvorenosti prema ičemu što može biti protumačeno kao kontroverzno, naročito politici.

Iako se njegovo čudno, nesmotreno mišljenje s vremena na vrijeme može pojaviti na Twitteru, fudbaler 21. stoljeća je siguran i zaštićen pojedinac kojem nije dozvoljeno imati stav o bilo čemu da ne bi ugrozio dotok novca i uvrijedio potencijalnog sponzora.

Sulude plaće fudbalere potpuno odvajaju od vanjskog svijeta, naročito radničke klase koja je bila pokretač igre. U Britaniji su 1980-e i kontinuiran rast Thatcherizma sa sobom donijeli bogatiji i moćniji brand fudbalera ostavivši tako ljevičarske ikone poput Billa Shankyja i Briana Clougha u prašini. Tadašnji fudbaleri su nastavili put u novo vrijeme u sportskim automobilima i otmjenim vilama, a nekada važne i radikalno ljevičarske klubove, poput St. Paulija, sveli su na puke ambleme na trendovskim majicama i tenama.

Sada, najbliži društvenom heroju kojeg britanski fudbal ima zadnjih godina je Paul Jewell, bivši menadžer Ipswich Towna i vlasnik kornjače imena Trotsky.

Dok klubovi poput Livorna i dalje pokazuju da politika ljevice i dalje može igrati važnu ulogu u fudbalu, sve manji broj profesionalnih fudbalera koji su spremni govoriti o svojim političkim uvjerenjima – ili su uopće svjesni njih – znači da veza sporta s ljevicom sve više postaje stvar prošlosti. Može se raspravljati koliko je visoko postavljena ljestvica za jednog fudbalera današnjice da bude odani socijalista ili da li je pritisak sponzora i agenata suviše jak da bi uopće imali slobodu išta reći.

Šta god vjerovali, možemo se složiti da ćemo u skorije vrijeme teško vidjeti još jednog Volkera Ippiga, Liliana Thurama ili Cristiana Lucarellija, pogotovo u fudbalu.

(These Football Times)

Obračun u šibenskom zatvoru: Brutalno pretučen ubojica poznatog Torcidaša

Napad na Nikolu Gusića Janjića dogodio se prije više od mjesec dana, a napao ga je zatvorenik Igor Dokić (41), zvani Medo, piše Šibenski portal. U napadu je Janjić zadobio nagnječenja glave, šake, lakta i koljena, a nakon pregleda u bolnici utvrđeno je da je riječ o lakšim tjelesnim ozljedama.

Dokić je Janjića napao na šetnici šibenskog zatvora, dok je ovaj bio naslonjen na zid kraj telefonske govornice. Dokić je janjića udario prvo šakom u glavu, nakon čega se ovaj srušio na tlo. Kako je čitav prostor pod videonadzorom, kamere su snimile čitav incident.

 

Dokić je napad pravdao tako što je rekao da ga cimer, s kojim Gusić Janjić dijeli ćeliju, ne podnosi te mu je on govorio protiv njega te je rekao da se u stvari branio jer je primijetio da Janjić ima nešto u ruci.

Iako je Janjić smješten u šibenski zatvor iz sigurnosnih razloga i iako se incident dogodio prije više od mjesec dana janjić će ostati u tom zatvoru i nije napravljena nova procjena njegove sigurnosti.

Podsjetimo, ubojstvo se dogodilo 11. kolovoza oko 4:10 sati, neposredno nakon svađe, a optužnica Nikolu Gusića Janjića tereti da je zadao Ivanu Mati Blaževiću ubodnu ranu s namjerom da ga usmrti.

Blažević je nakon toga prevezen u KBC Split, gdje je i preminuo u 4:50 sati. Janjić je bio pobjegao s mjesta događaja i uspješno se skrivao 40-ak dana, nakon čega se u pratnji oca predao splitskoj policiji.

 

ENGLESKA: Doživotne zabrane za navijače West Hama koji su ušli u teren

Pet strastvenih navijača West Hama doživotno je zabranjen dolazak na utakmice “čekičara” zbog toga što su uletili na travnjak za vrijeme domaće utakmice Premier lige protiv Burnleyja.

Također, doživotnu zabranu dolaska na utakmice West Hama dobilo je nekoliko navijača koji su na tom susretu kovanicama gađali članove klupske uprave, a jedna od njih pogodila je suvlasnika kluba Davida Sullivana, objavio je u četvrtak londonski prvoligaš.

Ulijetanje u teren se dogodilo 10. ožujka za vrijeme prvenstvene utakmice u kojoj je West Ham izgubio od Burnleyja 0:3. Pojačane sigurnosne mjere, uključujući i veći broj policajaca, bit će na snazi već na sljedećoj domaćoj utakmici, odnosno 31. ožujka kada West Ham dočekuje Southampton.

To će biti itekako bitna utakmica u borbi za opstanak. West Ham je na 17. mjestu sa 30 bodova, dok je Southampton u zoni ispadanja, na 18. mjestu, sa dva boda manje.

Postavlja se pitanje, zašto oni koji žive za ovaj klub, pa su ih emocije ponijele da udju na teren, više ga neće moći gledati? Jebo vas komercijalizovan fudbal.

U prilogu pogledajte snimke sa incidenta zbog kojeg ovi navijači više neće nikad gledati svoj klub:

Napad Delija na Grobare sa Kosova

Jednu pricu sa gostovanja, meni je bila jako zanimljiva, ne znam da li ce i vama biti.
Nis, Kup Radivoja Koraca 2012 godina ja mislim, februar mesec. Dan pre naseg polaska ne tekmu drugaru je bio rodjendan, tako da smo se tu noc odvalili. Ujutru polazak iz Kosovske Mitrovice, budjenje, svi mamurni, u putu naravno zezanje, opet cirka, Vinjak i nekoliko gajbi piva, orobljene prodavnice, putovali smo preko Kopaonika, malo tu stali, sneg preko glave, skinuli se svi goli, skakanje u sneg, standardna prica.

Stizemo u Nis, ulazimo u grad, javljaju nam Zabranjeni odvalili Cigane u gradu. Skupljamo se u pabu opet cirka, pa korteo do Caira polufinale sa Radnickim KG, navijanje full, pobeda naravno, izgubio sam glas kao i svi tada. Smestamo se u jedan hostel posle tekme, mi i 40+. Ekipa sastavljena od samog krema grobarstva, sa njima je tu svasta bilo, naravno nije sve za javnost ovde, ali znaju svi o cemu se radi. Zamislite nasu srecu tada, mi tako mlada ekipa zajedno sa Cegijem, Sikijem i ostalima, cirkamo celu noc, spominju nam kako ih je bolelo sto uprava nije obezbedila vise karata za fajnl for u Parizu neku godinu ranije, smeju mi se sto ne mogu da pricam koliko mi je glas pukao i tako. Ujutru ustajemo, dan tekme, finale sa Ciganima. E sad silazimo u prizemlje tog hostela i izvaljujemo da je tu u stvari skupljanje svi Grobara pred tekmu. Stariji mi kazu da uzmem nekoliko zivih jaja da popijem, da povratim glas, uradim ja to, glas kao nov. Zezanje u kafani, sve vise grobarske brace pristize i puni se kafana, pesma grmi, velike kolicine alkohola i ostalih pratecih derivata pred utakmicu. Krecemo, dolazimo do kombija i od jednom vozac kaze neko je razbio vrata.

Dolazi vodja Grobara Novi Sad i kaze, izvinite mi smo to razbili, mislili smo da je ciganski, nema veze kazemo mi, vraticemo se nekako do Mitraje. Ulazimo u halu, unosimo baklje ja i drugar. Krece tekma, pale se strobovi kod nas, ja i drugar se penjemo na ogradu na nasu zastavu, palimo ove nase baklje, ludnica. Dobijamo kup, titula je crno bela! Krecemo nazad, nama na kombiju polomljena vrata i pise veliko GNS. Autoput stajemo na pumpu, uzimamo jos cirke. Krecemo, ni 5 minuta nije proslo vozac staje na sred autoputa, gledamo na put 3 dzipa parkirana na sred tako da ne mozemo da prodjemo, izlazi petnestak momaka sa palicama, vozac u strahu krece da se okrene, gledamo nazad sigurno jos 20 automobila staje i izlaze momci svi sa bakljama, motkama, palicama, koktelima. Pucaju stakla, ulecu kamenice baklje kokteli, mi izlazimo, bili smo se koliko smo mogli, niko nije pobegao i prosli smo sa manjim povredama, a nisu ni oni prosli nepovredjeno. Odlaze oni, mi ostajemo dolazi patrola, strpa nas u maricu pravac u stanicu u Jagodinu. Tu izjave, pritom smo vecinom bili maloletni svi, roditelji kuci vec ocekuju da stignemo, jer je pocelo da svice. Pustaju nas iz stanice, iz Jg nema direktno za Kosovsku Mitrovicu, pa smo isli do Kg. Odatle u bus za KM bez prebijene pare, vozac u fazonu ne moze, mi ono vozi druze da ne bi mi uzeli da vozimo. Stizemo u Mitrovicu, na trgu 50 ljudi nas ceka, pesma, sreca, dobro smo prosli, desava se 🙂…

Navijaci i u Beogradu sprecili utakmicu sa Kosovom

Grupa navijača sa srpskim obeležjima okupila se u Kovilovu i napravila atmosferu ispred Sportskog centra u kome je danas trebalo da se sastanu ženske juniorske reprezentacije Srbije i Kosova u kvalifikacijama za Svetsko prvenstvo u rukometu. Ministar unutrašnjih poslova Nebojša Stefanović doneo odluku da se turnir otkaže.

Navijači su noćas patriotskim pesmama, uz zastave i baklje napravili uvertiru za utakmicu koja je izazvala veliku pompu jer je odlučeno da se igra bez obeležja i himne u Kovilovu i to nakon što je meč “premešten” iz Kragujevca.

Oni su klicali Kosovu poznatom pesmom “Oj Kosovo, Kosovo” i istakli poruku “Vidimo se”, iako je zabranjen ulaz za gledaoce i predstavnike medija.

Vlada Srbije donela je odluku da zabrani ovaj meč, na kome je planirano da selekcije igraju bez intoniranja himni i isticanja nacionalnih obeležja. Takođe, Evropska kuća rukometa je naložila da na duelu ne mogu da prisustvuju mediji i navijači. Prethodno je utakmica trebalo da bude odigrana u Kragujevcu, ali je iz bezbedonosnih razloga turnir premešten u Kovilovo.

Uoči meča u Kovilovu su bili i navijači Crvene zvezde, koji su noseći nacionalna obeležja pevali patriotske pesme i pozvali su se sve da dođu ispred Sportskog centra. Zbog svega toga Vlada Republike Srbije odlučila je da zabrani odigravanje ovog meča, pošto on nosi visok rizik.

Podsetimo, pored ove dve selekcije na turniru u Kovilovu učestvuju Norveška i Slovačka, a samo će se pobednik plasirati na planetarni šampionat.

1...172173174...233Stranica 173 of 233
Facebook Instagram Youtube
© BALKANSKINAVIJACI.COM 2022 SVA PRAVA PRIDRŽANA | ALL RIGHTS RESERVED