Pijanice Glogonj

22 Decembra, 2017

SAJKAS KOVILJ-GLOGONJ 2-0

Manje paznje zavredjuje tekma.Pijanice su se uputile u dobrom broju jer nas je bilo 40.Ali smo se bili napili pa nas je vozac izbacio 5 kilometara posle Glogonja.Onda se Mrkva popisao u pivsku bocu i dao Gokiju da popije. I Goki je popio.Posle smo razbili automobil nekom Beogradjaninu i on je pobegao niz put.Posle toga se secamo samo policijske celije…Na tekmu nismo isli.

GLOGONJ-TEKSTILAC 2-1

POBEDA VREDNA KAO TITULA!Zna se da su Odzacani nas najveci neprijatelj.U Glogonju se skupilo preko 1000 ljubitelja fudbala.Pijanica je bilo 150 i bacili su bezbroj papirnih rolni 5 dimnjaka i upalili 4 baklje posle drugog gola.A Tekstilac je poveo.Mutikasa iz Odzaka je bilo 50 ali se nisu mogli cuti.Posle tekme velika tuca na pancevackom putu i bilans je bio 3 povredjene Mutikase jedan Pijanica i dva policajca.Ova pobeda ce se dugo pamtiti.Najlepsi oprostaj od glogonjske publike!Bravo momci.

BACKA-GLOGONJ 9-2

U Backoj Palanci smo uvek bili dobre srece osim sada.Iako su Glogonjci poveli 1-0 u 1. minutu Backopalancani su nas nabusili.Na stadionu je bilo 300 ljudi a domacih navijaca nije bilo.Nas je bilo 30 ali ni to nije pomoglo Glogama da pobede ili igraju nereseno.Pretrpeli smo katastrofu.

GLOGONJ-PALIC 1-0

Sada kada je sve gotovo nas tim pobedjuje.500 gledalaca je videlo dobru utakmicu ali samo jedan gol iako su Glogonjci promasili cak 2 penala!Oko 50 Pijanica je uspelo gromoglasnim aplauzom i desetominutnim skandiranjem “Glo Glo Glogonj Na na napred” posle utakmice da dobije gajbu piva od kluba.

KABEL-GLOGONJ 2-0

U Novom Sadu ocajno lose.Kao sto smo navikli ranijim gostovanjima Novi Sad ima strsno malo publike pa ih je danas bilo 150.Pijanica je bilo 18 i isli smo sa 2 kombija.Kada smo se vracali neki klinci su nas kamenovali pa smo morali dati 2000 dinara vlasniku kombija jer je staklo bilo polomljeno.

GLOGONJ-NJEGOS 2-0

Pobeda kojoj se niko nije radovao posto smo ispali unapred.Na stadionu je bilo 600 Glogonjaca.Pijanica je bilo 75.Napravljen je i transparent “LOPOVSKA DRUZINO”.

CEMENT-GLOGONJ 1-0

Losa utakmica.U Beocinu samo 6 Pijanica.Na kraju smo se pokacili sa nekim mladicima iz Beocina pa su Goki i Tesa morali potraziti pomoc u domu zdravlja.

GLOGONJ-AIK 3-1

Odlican mec.Kisa,oluja i vetar su sprecili ljude da dodju na stadion pa je bilo jedva 58 gledalaca.Pijanica je bilo desetak i skinuli smo se goli do pojasa svi do jednog.

GLOGONJ-JEDINSTVO 0-1

Pobedise nas.Jedinstvo iz Stare Pazove je pobedilo Glogonja u Glogonju.Nas golman je u 41. minutu primio gol kroz noge.Promasili smo i penal.Gloge su razocarale 500 Glogonjaca i 100 Pijanica.Najbolji detalj se desio kada je u 83. minutu Toka iz Pijanica ubacio kokosku u teren.Hahaha

RADNICKI-GLOGONJ 0-0

Bod kao kuca!Imamo nadu za opstanak jos.Bod u gostima!Bajmocani su danas bili lak plen.Gloge su promasile jedan penal a kada je Martic bio sam ispred golmana Bajmoka prosao ga je ali kada je trebao da da gol sapleo se i pao na zemlju.Navijaci Radnickog UltrasBajmokGuard su danas dobili po picki!Na ocigled 400 Bajmocana, cetrdesetak Pijanica su ubili 30 Ultrasa Bajmoka. Na kraju je Mrkva poceo da zapisava jednog Bajmocanina koji je prosao najgore!!!

GLOGONJ-CSK 0-1

Jao ne. Izgubili smo. Sada moramo dobiti u Bajmoku ili bar bod da izvucemo sto je tesko moguce. Bilo je 30 Pijanica i jos 150 gledalaca i 5-6 navijaca iz Celareva.Slaba poseta jer je padala kisa.

SPARTAK-GLOGONJ 1-0

Poraz od konkurenta.U Subotici je bio bolji Spartak. Posto smo bili u teskom alkoholisanom stanju Goki je upao u neku rupu valjda je bio otvoren saht pa smo sa njim posli u sumu blizu stadiona Spartaka.Onda smo poslali Georgija da vidi koji je rezultat i on je rekao da ima dosta Marinaca navijaca Spartaka.Tek smo zadnjih 3,4 minuta bili na stadionu tacno nas 15 ali je tribina za goste bila zatvorena pa smo bili na glavnoj tribini.Bilo je 50 Marinaca i 300 gledalaca a posle tekme smo posli opet u sumu gde smo ostali do ranog jutra kada je dosao prevoznik po nas i on je isto bio mrtav pijan.

GLOGONJ-RADNICKI 5-1

Velicanstveno.Evropska igra u Glogonju.Atmosfera ravna derbiju.Igraci iz Sida su primili pet golova a da smo iskoristili promaseni penal isli bi kuci sa 6 golova.Oko 700 gledalaca je posle toga otislo na zabavu koja je trajala do kasno u noc.Gloge su odusevile sve svoje navijace.Na kraju je 100 Pijanica pevalo “Evroliga Evroliga”.Sa ovakvom igrom i publikom bi sigurno mogli izvuci bod protiv Leverkuzena, prokomentarisao je jedan stari Glogonjac na kraju utakmice.

KIKINDA-GLOGONJ 1-1

Fenomenalno.Bravurozno.Oko 80 Pijanica je u najmasovnijem gostovanju ove godine napravilo ludnicu iako smo svi bili u pripitom stanju.Trojica nisu mogl doci na utakmicu jer su se izgubili u Kikindi pa smo ih trazili 4 sata posle tekme.Nasli smo ih. Nasi igraci su konacno iskoristili penal posto penale ne umeju pucati. Dali smo gol u poslednjem minutu pa je oko 400 gledalaca protestovalo medju njima su najbucniji bili Vukovi od kojih smo bili brojniji na njihovom terenu.Na kraju je policija sprecila da ih ne pretucemo.Bravo Glogosi!

GLOGONJ-BRAZDAKOP 1-1

Oluja je ucinila da samo 38 gledalaca bude na stadionu.Nas je bilo 8.Zajebancija do jaja.Dobili smo 3 boce vinjaka od kluba.Popili smo sami preko 40 litara piva.Razbili smo se kao svinje.Nismo gledali tekmu pa ne mozemo nista reci o njoj.

CRVENKA-GLOGONJ 0-1

BRAVOOOOOO!Najbolji smo.Oko 150 Crvencana i 40 Pijanica je videlo veliku pobedu.Majstori.Na kraju tekme je Gligor udario motkom jednog policajca i svi smo posle toga masovno uleteli u teren i poceli de se ljubimo sa nasim igracima.Nekoliko igraca su nam poklonili kopacke.Treba reci da je Konju posle tekme udarilo auto, pa je dobio manji potres mozga ali su ga brzo pustili iz hitne pomoci i tako smo mogli srecni da idemo kuci.Sofer je 2 puta hteo na povratku da nas izbaci iz autobusa.

GLOGONJ-PROLETER 1-1 – PRVI BOD U 3.LIGI!!!

Najbolji!Uzeli smo na prvoj tekmi drugog dela bod Zrenjanincima koji nisu uspeli da osvoje pobedu koja bi im puno znacila za 2.ligu.Vidi se da nova uprava i ekipa umeju da igraju!Oko 1200 gledalaca je skupio malom banatskom derbiju.Pijanica 180 a bruka Indijanaca jer ih je bilo 20.Kada su Glogosi dali gol upaljeno je 6 baklji!!! Na kraju smo ubili jednog od indijanaca koji je dosao na nasu tribinu da bi nas podjebavao!! TAKO SE IGRA! DANAS SMO DALI GOL POSLE PUNIH 720 MINUTA IGRE A GOL IZ IGRE POSLE CAK 990 MINUTA!!!!!!!!

GLOGONJ-DINAMO PANCEVO 1-1 -PRIJATELJSKA

Glogonj je dobio nov tim i upravu sto se vidi po igri.Gloge nisu osvojile nijedan bod do sada u 17 kola tokom celog prvog dela pa ce ispasti ako ne budu agilniju.Mi ne odustajemo.BICEMO UZ GLOGONJ!

—–Jesen 2002—–

GLOGONJ-SAJKAS KOVILJ 0-3

Jos jedna katastrofa.300 gledalaca je opet bilo razocarano.Netreba komentar.

TEKSTILAC-GLOGONJ 5-0

Ovo je najgori rezultat u vecitom derbiju.Oko 1000 Odzacana se sladilo nasoj katastrofi.Sram ih bilo.Bilo je 150 Mutikasa i nas je otislo 80.Pevali smo svo vreme “Cistite dimnjake mutite kasu” i “Mutimo kasu u mamu vasu!”.Nije doslo do tuce.Sramota.Izgubili smo jos jednom katastrofalno.Sramota.Bedak.

GLOGONJ-BACKA 0-8

Gloge su primile 7 golova u prvom delu a promasile u toku tekme 2 penala.Sta da kazemo?.Nista. 250 gledalaca je po vetrovitom vremenu zvizducima ispratilo Gloge a 30 Pijanica je pevalo “Smene ostavke”

PALIC-GLOGONJ 10-0

Dok ne dodju novi igraci i uprava nema srece. 10 golova smo primili za 90 minuta.To je nenormalno keve mi!Zamislite to.Samo 2 puta su Gloge presle centar a nikada nisu usli u sesnaesterac Palica.Oko 200 gledalaca se smejalo Glogosima a nas 10 smo samo mogli da propadnemo u zemlju! Inace Marko se umalo udavio posto je skocio pre tekme u Palicko jezero i u alkoholisanom stanju u hladnoj vodi nije umeo da pliva.Jedva smo ga spasili.Na povratku smo izbacili sofera iz autobusa kod Novog Sada i Konja je uzeo sam da vozi!!!!!!!!!!!

GLOGONJ-KABEL 0-4

Opet poraz.Definitivno cemo ispasti ako nastavimo ovako!

NJEGOS-GLOGONJ 6-0

U Lovcencu je bilo zanimljivo.Bili smo mrtvi pijani i u centru smo razvalili jedan restoran.Onda nas je jurila policija i kada su nas uhvatili morali smo ici svi 27 u stanicu.Konja,Georgi i Goki su morali da leze u stanici do jutra.Mi smo dosli u 60. minutu kada je vec bilo 4-0 a nasi promasili penal.Oko 400 navijaca Lovcenca su bili nekorektni jer su nasem treneru zalepili klupu ali smo im mi uzeli neki njihov crnogorski barjak posle tekme.Bruka sta rade igraci.

GLOGONJ-CEMENT 0-4

400 Glogonjaca i 60 Pijanica su i ovog puta videli ocaj i bedu Gloga.

AIK-GLOGONJ 2-0

Jos jedan poraz.Ipak kao sto znamo nismo bili favoriti pa je bilo ocekivano.U Backoj Topoli je bilo 6 Pijanica.

JEDINSTVO-GLOGONJ 3-1

Nesto bolja igra i opet poraz u Pazovi. Medju 300 gledalaca je bilo i 30 Pijanica i navijali smo svo vreme. Jedini gol je postignut iz penala.

GLOGONJ-RADNICKI 0-2

Bajmocani su dobili ali se nece rado setiti Glogonja.Posle tekme jedan od 50 Pijanica, Mrkva, poceo da pisa sa ograde po golmanu i treneru Bajmocana!!! hahaha

CSK-GLOGONJ 3-0

10 Pijanica su imali sudar u povratku.Minibus je udario u neki kamion a steta je samo bila na srecu materijalna. U Celarevu po ocekivanju -lose

GLOGONJ-SPARTAK 1-2

Suboticani su skupili 1000 Glogonjaca na stadion.Marinci kao sto smo ocekivali nisu smeli doci a Pijanica je bilo oko 140.Glogonj je poveo u 85. minutu kada smo upalili 3 dimnjaka ali je Spartak u 88. i 90. minutu preokrenuo rezultat, a nekoliko boca je onda sa nase tribine uletelo u teren a povredjen je Konja koji se nabio na ogradu.

RADNICKI-GLOGONJ 6-1

Gloge jos jednom katastrofalne.Pijanice nisu putovale.

GLOGONJ-KIKINDA 0-1

Umalo da iznenadimo Kikindjane.Pred 1000 gledalaca Gloge su igrale dobro ali nisu imale srece.Utakmicu je obelezio incident na poluvremenu kada je nekoliko Pijanica a bilo nas je 150 poslo na tribinu gde je bilo 15 Vukova i jednog od njih izvelo van glavne tribine i isutiralo kao picku.Ovaj “ranjeni Vuk” je morao u Pancevo da mu pomognu i valjda je pusten posle 3 dana a Pijanice inicijatori incidenta nisu uhvaceni ali mi znamo ko je bio medju njima.

BRAZDAKOP-GLOGONJ 12-0

Nismo isli jer nismo imali novca a i bolje sto nismo.Valjda je vec na poluvremenu bilo 8-0.Bedak.

GLOGONJ-CRVENKA 1-3

Prva tekma u Glogonju.Nov stadion novo sve i 1200 gledalaca.200 Pijanica.Vodjstvo u 5. minutu neiskoristeni penal u 44. minutu i onda tri primljena gola u 2. delu su nas kostale neosvajanja prvih bodova.

PROLETER-GLOGONJ 5-0

Prvo kolo u Zrenjaninu.U Karadjordjevom parku oko 400 gledalaca.Indijanaca vrlo malo jedva 70 a Pijanica svega 10 ali ne na gostujucoj tribini.Los pocetak.

‘Pijanice Glogonj’, kult koji je za veoma kratko vrijeme zazivio na svim prostorima bivse Jugoslavije – ne postoji… Ova vijest je vjerovatno razocaravajuca za brojne internet korisnike koji su sa zadovoljstvom posjecivali sajt, smijali se ‘akcijama’ ‘glogonjskih navijaca’ i cjelokupnom sadrzaju sajta, o kojem je nebrojeno puta pisano u Crnoj Gori, Srbiji, Bosni, Hrvatskoj, kako po raznim forumima, tako i na nekim net-portalima pa cak i u medijima…

Prava je istina da su za postojanje sajta, foruma ali i, priznacete, kreativne ideje o simpaticnoj fiktivnoj grupici iz Glogonja zasluzna dva covjeka – prvi, tvorac sajta, foruma i cjelokupnog sadrzaja – M. P. iz PODGORICE (na crnogorskim, ali i okolnim forumima i sajtovima pojavljivao se kao ‘DAVE'(danas se tim nickom sluzi niz korisnika interneta iz PG, no, znace se vec o kojem je ‘DAVE’-u rijec, ‘ULTRA_BIRZIMINIUM’ i ‘SCOTLAND’), te promoter samog sajta – M. B. iz SUBOTICE (‘miki-‘).

Sajt je nastao kao potreba da se stvori sasvim obican sajt (na divljem domenu!) sa interesantnim, intrigantnim, a nadasve duhovitim stvarima, koji ce brojne surfere makar na trenutak nasmijati, oraspoloziti i uciniti bilo kakvu promjenu nabolje… No, iskreno govoreci, citava stvar prevazisla je nasa ocekivanja – za veoma kratko vrijeme sajt je uknjizio vise od 900.000 posjeta (precizno, 932.864!!!!!!!!), a ‘Pijanice Glogonj’ cesto su bile pominjane u svakodnevnoj konverzaciji medju nemalim brojem smrtnika sa ex-jugoslovenskih prostora (pa, samo pretrazite ‘nas’ naziv na google-u )…

Kako god bilo, zahvalili bi se svima koji su tokom minulih 5 godina posjecivali nas sajt i forum, onima koji su podrzavali i sirili nas ‘kult'…

Istovremeno, iskreno se zelimo izviniti svim subjektima koji su se nasli pogodjenim nakon citanja naseg sadrzaja. Medju njima se izdvajaju:
– MZ GLOGONJ, MJESTANI GLOGONJA, FK GLOGONJ
– MJESTANI ODZAKA (‘Mutikase’, takodje, ne postoje)
– AVETI NOVI SAD (uz ‘Mutikase’, glavni rival ‘Pijanica’)

Nadamo se da neki od vas nece biti ljuti nakon saznanja da ‘Pijanice’, zapravo, ne postoje… Osnovni razlog na kojem temeljimo takav stav jeste to da smo mnoge od vas uspjeli oraspoloziti i zasmijati i uciniti da makar na tren ‘pobjegnete’ od surove realnosti…

Fudbalskom klubu ‘GLOGONJ’ zelimo sve najbolje, uz nadu da cemo se svi mi, koji smo se okupljali na ovom sajtu i forumu jednog dana zajedno sresti na tribinama ‘Glogonjborough Parka’ i bodriti ‘

Schalke 04-Dortmund derby

22 Decembra, 2017

Ugly tear-ups, classic one-upmanship and plastic phalluses: why Dortmund vs Schalke is Germany's big one

The two sides despise one another, yet revel in each other's success when Ruhr pride is at stake. Makes no sense? Read on as Uli Hesse charts the rise of the Revierderby for the July 2006 FourFourTwo magazine…

Shortly before kick off on a chilly February afternoon in Germany’s Ruhr region, the players of Schalke 04 and Borussia Dortmund stand at the halfway line of the impressive Veltins Arena.

Waving their arms in the direction of the two main stands to greet the sell-out crowd of 61,500 that have come out to watch Germany's most famous derby, it appears to be business as usual – until both sets of players turn to greet the fans behind the goals.

With a look mixing shock with bemusement, the players watch as the Dortmund fans raise a lengthy banner with the words ‘F*** You!’ repeated several times, a somewhat ungrateful message aimed at their hosts.

As a nice extra touch, the fans who haven't been asked to hoist the banner high into the air make their feelings known by waving hundreds of pink plastic penises aloft – phalluses the size of those inflated bananas made popular on English terraces during the late 1980s. It’s hardly the most sophisticated piece of choreography, but the message is clear.

Turning to acknowledge the Schalke end, the message is a little more cerebral: a gigantic and elaborate picture of a brown leather football [think the 1960s] wearing a crown, beneath the caption: ‘Only he who honours his roots will achieve great things’. Around it, cartoon characters carry placards which read ‘Stop police despotism’, ‘Fans – not customers’ and ‘Lift the stadium bans’, more of which later.

The message from this end is clear: while it’s fine to wave your plastic cocks around, never lose sight of the real enemy; the police, FIFA, and the impending World Cup Finals.

“It's always been a defining mark of their life”

The game’s glitziest event is due in town any day now, but many of the locals would prefer it to stay well away. This wasn’t quite what FourFourTwo expected when we dropped in on derby day, but then for most German football fans, this is not a normal season and this is clearly not a run-of-the-mill rivalry.

Kasper Ryvig Johansson is a member of Borussia Dortmund’s ‘Unity’ ultras, a 23-year-old Dane who moved to the city two years ago after falling under BVB’s spell. He hadn’t much cared about football until he watched the Euro ‘92 semi-final between Denmark and Holland, and what followed defies logic. “I don't know why, but Fleming Povlsen became my favourite player,” he says, “and he played for Dortmund in Germany.”

German football grounds were a dark and dangerous place to be, yet those garish, sensationalist lines tell only half the story”

So it made perfect sense for Kasper to drive seven hours each way to see Dortmund play, until eventually he gave up his well-paid job at a salmon factory and relocated to the city for good in 2004.

He had no means of income and nowhere to live, but he had Borussia Dortmund and a surrogate family on the terraces, where he soon learned all he needed to know about what football in Germany's Ruhr area really means: Schalke vs Dortmund.

“The people who grew up here have been raised on the derby,” he smiles. “It's always been a defining mark of their everyday life and it's difficult to grasp the scope of this rivalry when you're living in Denmark, but let’s just say that I was educated very well.” By that he means that he has quickly come to hate Schalke with a passion that would seem mildly bizarre even without his background.

Many of his friends are banned from league grounds because of their involvement in an incident that saw more than 100 Dortmund supporters encircled by armed police forces. It was a derby between Schalke and Borussia, naturally, but not the first teams, nor even the reserves. On this occasion, the under-18s were playing. Kasper shrugs: “But it was much more extreme in the old days.”

His claim holds particularly true for the late 1970s and throughout the 1980s, when the mono-cultural Ruhr area, fired on coal and built on steel, suffered economic meltdown. Alongside mass unemployment, the collapse left the Ruhr’s two most successful clubs with no way of competing with the rich clubs in the north and south of the country.

Football frustration and social despair soon blended with the sporting rivalry to yield frightening results. In 1979, Schalke hooligans formed what would quickly become one of the most notoriously violent firms in Germany – the ‘Gelsenszene’ (Schalke is a borough of Gelsenkirchen.)

To counter the threat, Dortmund thugs founded the fascist ‘Borussenfront’ in 1982 and the next decade was no fun at all as the two groups tore into each other.

In 1984/85, for example, 64,000 fans flocked to Schalke's ground to see them face Bayern Munich – only 41,000 had dare turn up for the derby. In Dortmund, 47,000 paid to see Bayern but only 34,000 for Schalke.

German football grounds were a dark and dangerous place to be, yet those garish, sensationalist lines tell only half the story, because the rivalries are more complicated than they may first appear. Contrary to popular opinion, German football fans are a confusingly complex bunch.

More than a region

The Ruhr area in Western Germany is home to Schalke and Dortmund, plus a number of lesser outfits such as Essen, Bochum, Duisburg and Oberhausen. In terms of size, the Ruhr is not unlike greater London, only the motorways don't circle this place as they do in England’s capital but run through it like arteries.

For the traveling football fan, nowhere is more than 30 minutes away on public transport. In recent years there have been attempts to combine the region’s countless independent municipalities to create Ruhr City, but that will never work – local pride overrides everything.

In 1975, Wattenscheid was incorporated into Bochum and Wanne-Eickel was made a district of Herne, yet the people who live in these places have never accepted the change and will castigate you with the fervour of a Basque separatist if you refer to them as a “Bochumer” or “Herner”.

Such parochialism is the lifeblood of the region, and it makes for some of Europe’s most intense football rivalries.

One book on the history of Ruhr football is entitled In the Land of a Thousand Derbies, and it’s only a slight exaggeration. Because of the number of teams crammed into the region, everybody hates everybody else here. But dig deeper and you discover that the hatred has been fuelled by the game’s development in Germany as a whole.

Until 1963, (West) Germany had neither professionalism, nor a nationwide league. For well over half a century the first stages of the national championships were contested in regional leagues among players who were part-timers or amateurs, players representing their own communities.

During the 1930s and 1940s, when Schalke replaced Nuremberg as the country's dominant team (winning six of the seven championships), the players all came from the Gelsenkirchen area and many had worked down the coal mines, or were still doing so, alongside the fans who cheered them on.

Subsequently, the Ruhr’s biggest clubs would generally not cross swords with the likes of Munich, Frankfurt or Hamburg, but with Herne, Bochum and the countless other small clubs representing little more than hamlets.

For decades, football fans attending a top-flight match in the Ruhr could always take the tram and be home in time for dinner. Bayern Munich and VfB Stuttgart didn't even exist to most supporters. It was a footballing microcosm in which a fan saw nothing but derbies.

Ironically, the fiercest of them all, the one that has come to define the region and dominate the whole of German football – Schalke 04 versus Dortmund – isn't even the most traditional of those rivalries, not by a long shot.

Borussia Dortmund were latecomers to the game. Formed in 1909, five years after Schalke, the club didn't develop until the end of the war in 1918 and didn't even become the dominant force in their own city until 1936. Thus there was no real rivalry with Schalke until one grey afternoon in May of 1947.

Playing for the championship of Westphalia, a title Schalke had held for 21 years running, Dortmund finally broke their stranglehold with a 3-2 win in driving rain. Twice behind, the underdogs fought back and won with a goal five minutes from time.

‘Footballing Germany will sit up and take notice’, declared one national sports paper the following day, and while they were referring to the end of Schalke's regional and national dominance, they may well have been predicting the birth of a new rivalry to eclipse all others in Germany.

Deep down, both teams are very much alike. It may be the reason why the rivalry is so heated. We're constantly trying to outdo them”

By the late 1940s, Germany boasted a number of famous, ancient rivalries. The biggest of all at that time involved the sister cities of Nuremberg and Fürth, a rivalry so intense that Fürth's star player Hans Sutor had been forced to leave the club in 1920 because he married a Nuremberg girl.

When Germany's national team travelled by train to Amsterdam in April of 1924, such was the mutual loathing that the German FA rented one carriage for the Nuremberg players and a separate carriage for those from Fürth.

There was also bad blood in Munich, between Bayern and 1860, and in Hamburg, between HSV and St Pauli, but these were derbies people could understand: posh club versus blue-collar team, proud locals against ambitious cosmopolitans, left-wing versus right-wing.

Whether you go to Manchester, Glasgow or Barcelona, people will tell you their rivalry is borne of differences in class, politics or even faith. They make no such claim where Schalke-Dortmund is concerned.

“Deep down, both teams are very much alike,” admits Kasper, the young Dane with an outsider’s perspective and an insider’s knowledge. “There are many similarities between the two clubs,” agrees Stuart Dykes, a Schalke fan. “In fact, that may be the reason why the rivalry is so heated. We're constantly trying to outdo them.”

Stuart grew up as a Manchester United fan in Mansfield but caught the “Schalke bacillus”, as he puts it, in 1983, when he was 19 and briefly studying in Duisburg. In 1987, having majored in German, he decided to live in the country full-time.

“My girlfriend suggested we both teach English in Germany for two years, then we'd go back to England and teach German there,” he explains. “At least that was the plan. She went back to England and I stayed here.”

As one relationship ended, another had already begun and Stuart fell in love with the club; co-editing a Schalke fanzine and becoming a leading figure in the Schalke Fan Initiative, a group fighting racism and hooliganism.

He represented the club when the Alliance of Active Football Fans (BAFF – the missing B stands for Bundnis, the German for ‘Alliance’) came into being in the mid-90s. BAFF represents supporters from different clubs united in their stance against violence and the pitfalls of commercialism, the most obvious being all-seater stadiums.

“The funny thing about those BAFF meetings,” says Stuart, “was that we got on best with the Dortmund fans. That deeply irritated the fans from the other clubs, because they thought Dortmund versus Schalke was this life-and-death thing. But we had more common ground than we realised.

“We had that Ruhr area thing in common, the whole working-class mentality. The St Pauli fans, for instance, tended to be those student types and we got on with them as well, but there were a lot more similarities between the Dortmund and Schalke guys.”

Both clubs, and both sets of fans, are particularly proud of their working-class roots, almost irrationally so. In fact, they both regularly hear the chant “You are Ruhr wops” from opposing fans, which refers to their image as clubs for coal miners and steel workers as well as to the fact that many families in the Ruhr area are descendants of the Polish and Silesian workers who migrated during industrialisation in search of jobs.

Hearing those taunts, both sets of fans will reply with a resounding: “Yes, we are Ruhr wops!”

The big difference between them, it appears, is in the little detail. “They are more asocial,” grins Kasper, and he appears to have a point. It's not that Schalke are the proletarians and Dortmund not, it's just that Dortmund are a little more polished.

For example, Borussia's famous Westfalenstadion has recently been renamed Signal Iduna Park after an insurance company. Gelsenkirchen, by comparison, has had greater problems attracting such modern, upmarket industries – which is why Schalke's ground today carries the name of a brewery (the Veltins Arena) rather than an investment firm.

Upping the one-upmanship

For a long time, the distinction was epitomised by the club's two business managers: Dortmund had the articulate, convent school-educated Michael Meier; Schalke had the cigar-munching Rudi Assauer, a former player. Neither man missed a chance to put the other down – Meier labelled Assauer “a cashmere hooligan”, Assauer referred to his rival as “the boy from the monastery”.

But they were equally ambitious, trying to bring back the glory days after the 1970s and 1980s had been cruel to both clubs. Meier masterminded the remodelling of Dortmund's ground, Assauer built a new one from scratch, and both stadiums were impressive enough to host European finals (Dortmund in 2001, Schalke in 2004) and deemed worthy of this year's World Cup.

It’s little surprise, given that until Bayern’s Allianz Arena opened last year, both grounds had held the Bundesliga’s biggest crowds: last season, Dortmund had the league's highest average attendance (70,500), while Schalke were in second place with 60,000.

On the pitch it’s a similar, not to mention slightly spooky, story. On May 21, 1997, Schalke pulled off a major upset to win the UEFA Cup against a highly fancied Inter Milan side. On May 28, Dortmund followed suit by stunning star-studded Juventus to win the Champions League.

Those seven amazing days capped both clubs’ unexpected rise during the 1990s, from rags to riches, from relegation fodder to European heroes. Only they couldn’t both bask in the glory of their achievements.

“That Dortmund won the Champions League only days after we won the UEFA Cup took the shine off our own triumph,” says Stuart somewhat ruefully. Indeed, one half of the Dortmund fans who were in Munich to see Borussia beat Juve sang a chant that was directed at Schalke to gleefully remind the rivals that Borussia's cup was “a class above S04's”.

However, as those fans mocked Schalke, the other half turned on them and began to chant “Ruhr, Ruhr, Ruhr!”

It was a telling moment, because the majority of football fans in Germany have both local pride and regional pride, both of which come way before national pride.

That pride is particularly pronounced in the Ruhr area, where people feel that the rest of the country still looks down on them as thick grafters and clings to the outdated cliché that the region is an ugly and polluted industrial wasteland. Thus a person from Bochum will knock someone from Essen – but will passionately jump to his side as soon as a stranger dares to do the same. It took Kasper and Stuart some time to unravel this emotional network.

I tried to imagine being at Old Trafford and hearing that City had sneaked past Liverpool on the last day. You wouldn't hear a cheer. No way”

“In May of 1996, we qualified for the UEFA Cup by beating title-hopefuls Bayern,” says Stuart. “Then the news came through that this also meant Dortmund had won the league. And suddenly a cheer went up! People started singing ‘Ruhr, Ruhr’.” A decade later, he still sounds slightly incredulous when relating the events.

“I tried to imagine being at Old Trafford and hearing that City had sneaked past Liverpool on the last day. You wouldn't hear a cheer. No way. This would never happen in England.”

The belief in Germany, however, was that two Ruhr clubs had conspired to deny stuck-up, rich and mighty Bayern Munich from Bavaria. Better the devil you know, it would seem. “What struck me most when I came here, as an outsider, was that you can get on a tram to go to the derby and see fans mingling,” Stuart explains. “It's pretty cultivated. Even today, you couldn't do that to the same extent in England.”

“Those who watch Germany are totally different”

That both club and region are so terribly important has another effect, one which may become more apparent this summer. When I ask Kasper if he's got his World Cup tickets yet, his look suggests I require a new set of marbles.

“We're not at all interested in that. The people who go to see Germany play and the people who go to league games, that's two totally different sets,” he explains. As a result, he and his German friends will be boycotting the entire tournament. “The World Cup is bad for the true fans,” he says, suggesting a security clampdown will infringe on their rights as fans. “Real fans in Germany don't care about it at all,” he sniffs.

Stuart agrees, but suspects that it’s only because Germany are not playing particularly well at the moment. Then again, he can remember a Germany versus Holland game at Gelsenkirchen in 1998 when the crowd sang nothing but Schalke songs for an hour. “After that, the German FA said they shouldn't give an international to Gelsenkirchen again,” he smiles. “But what did they expect, the Germany team was full of Dortmund and Bayern players.”

So it seems that cheering for rivals Dortmund is fine when they represent the Ruhr, but not when they represent Germany. FFT won’t pretend not to be slightly puzzled by the Ruhr’s particular set of unwritten rules, but at least we’re not alone.

“I remember in May of 2000 I got a phone call from (well-known Schalke fan) Bodo Berg,” says Stuart. “He said: ‘The world has ended. We have signed Andreas Möller!’”
Möller remains the most hated Dortmund player of them all and Bodo was somewhat distressed. “I had to drive over to console him,” smiles Stuart. “He said he'd never go to a Schalke game again. I couldn't understand that, and that's when he told me I wasn't a real Schalke fan, that I didn’t understand what it meant.”

Stuart still shakes his head over the episode. “I mean, United bought Cantona from Leeds, and that didn't mean we could not support him. But Bodo was true to his word. The next season was Schalke's greatest year in living memory. But Bodo didn't go to a single home game.”

As you may have sensed by now, Schalke-Dortmund is most definitely not your run-of-the-mill rivalry.

Najraniji poceci navijackog pokreta

22 Decembra, 2017

Da li ste znali

da danasnji pojam navijaca i navijackih grupa nije toliko nova i nevidjena pojava u istoriji. Jos u starom istocnom rimskom carstvu – Vizantiji ima dokaza o prvim takvim grupama.

Naime, ovi srednjovekovni sportski entuzijasti se po malo cemu razlikuju od svojih danasnjih savremenika (osim mozda po tome sto tada baklje i zastave sa grbovima kluba nisu postojale, kao ni narkotici :P)

Sve je dakle pocelo u vizantiji, koja je, kao jedna od savremenijih i “demokratskijih” drustva u to vreme, bila dom relativno ucenih ljudi. Ova demokratija kao rezultat dovela je do toga da je postojao zavidno razvijen sistem frakcija (grupa) ljudi koji je na srednjevekovnom sportskom takmicenju, trkama dvokolica (veoma popularne u to doba) navijale za odredjeni tim. Ovi timovi sportskih takmicara razlikovali su se po svojim bojama, a iste su nosili i njihovi navijaci.

To su bili “crveni” , “plavi” , “zeleni” i “beli” … Kao i u danasnjoj Jelen Super Ligi, 2 tima, plavi i zeleni prednjacili su po uspehu, a samim tim i broju navijaca, dok su crveni i beli baceni u drugi plan. Cak je i Car justinijan, jedan od najvecih vizantijskih vladara, bio navijac plavih.

Iako su u to vreme ovi navijaci imali nesumnjiv politicki uticaj (pod izgovorom sportskih fanatika cesto su se krile sumnjive radnje i zavere protiv vladara) u ovom clanku drzacemo se sportski vezanih stvari – kao huliganizam 😀

Kao i danasnji navijaci, ove grupe imale su svoj ekstremni deo (pogotovo plavi navijaci zbog Justinijanove podrske) koji je po ulicama cinio razne zlocine poput kradja,ubistava,silovanja i slicno… Predstavljali su opasnost za sve, pogotovo za bogate gradjane kojima su skidali skupu odecu i nakit. Plavi su inace imali i svoj stil oblacenja: bili su spreda, sa redovima pozadi, pustali su brkove i brade, nosili su odecu vrecastu sa slojeviima i maceve ili kratke bodeze po danu (posto je nosenje oruzija bilo zabranjeno unutar grada). Zampamcen je i zapisan primer kada su u sred bela dana izboli coveka iz ciste samovolje (htelo im se), sto je odlican primer razmisljanja tadasnjih navijaca (vecinom i danas) tj. zakon ludjeg i jaceg.

Naravno, posto ovakvo ponasanje izaziva nemire i zabrinutost vladara i gradskih cinovnika, moralo je biti zaustavljano. Cak i u danasnjici jasna je cinjenica da se nekada samo silom moze protiv sile, a tek u zaostalom srednjem veku gde je nasilje nacin zivota, a i lek za sve probleme… Tako se 532. godine dogodila pobuna Nika na konjickim stazama, prilikom koje su se zeleni i plavi udruzili i dilvljajuci, ispustajuci krike i generalno izazivajuci veliki nered koji je najavljivao nasilje i razne zlocine, prkosili vlastima. Na to je car Justinijan preuzeo radikalne mere: jednom od njegovih generala Narzesu receno je da okupi gardu i “preuzme ulogu zandara”. Stadion je zatoren sa svih strana i nastao je pokolj nad navijacima kakav nije zapamcen kako pre tako i posle tog dogadjaja (ubijeno je vise hiljada ljudi). Time je navijacki trend oslabljen i na kraju postaje nebitan u Vizantiji a i svetu… neko vreme 🙂

Najpopularniji hrvatski klub

21 Decembra, 2017

Goalovo istraživanje, među tisućama glasova, otkriva: u 14 županija više se navija za plave, najveća podrška u Međimurju, u Zagrebu samo 54 posto! Dijaspora za bijele

Hrvatski nogometni navijači više vole Hajduk nego Dinamo!

Rezultat je to velikog Goalova istraživanja, gdje smo skupili tisuće glasova iz cijeloga svijeta, a konačan je rezultat na pitanje koji vam je klub draži 56:44 posto za Hajduk!

Analizirajući detaljnije rezultate, u više se županija većinski navija za Dinamo, u njih čak 14. Najveće je uporište plavih Međimurska županija (73:27 posto za Dinamo), dok je u Varaždinskoj i Zagrebačkoj županiji Dinamo dobio po 70 posto glasova. Zanimljivo, u Gradu Zagrebu svega 54 posto fanova je za Dinamo, a 46 posto za Hajduk!

I dok je u Osječko-baranjskoj županiji 50:50, ondje gdje je pobijedio Hajduk, to je uglavnom bilo vrlo uvjerljivo! U Zadarskoj 91:9, Splitsko-dalmatinskoj 83:17, Dubrovačko-neretvanskoj 82:18, Šibensko-kninskoj 80:20, Istarskoj 62:38, a Primorsko-goranskoj 60:40.

Dosta je glasova stiglo i iz dijaspore. Uzimajući u obzir države iz kojih je došao respektabilan broj glasova (jer dolazili su i iz JAR, Indije, Brazila, Argentine…), velika je većina za Hajduk!

Najviše je glasova došlo iz BiH (55:45 za Hajduk), Njemačke (55:45 za Hajduk) i Austrije (52:48 za Hajduk). U Kanadi i Italiji je 50:50, a za Hajduk su i u SAD-u (74:26), Velikoj Britaniji (67:33), Švedskoj (53:47), Srbiji (64:36) i Sloveniji (66:34). Dok Dinamo ima ‘navijačku bazu’ u Australiji (64:36), Francuskoj (55:45) i Švicarskoj (52:48).

Stole iz Bora

21 Decembra, 2017

Ovih dana našu redakciju posetio je jedan od najpoznatijih navijača sa prostora bivše Jugoslavije, naš sugrađanin Stole Anđelić. Stole je poznat kao veliki navijač FK Željezničara iz Sarajeva i fudbalske reprezentacije Jugoslavije. Još uvek se pamti njegova parola sa svetskog fudbalskog prvenstva 1990.godine u Italiji na kojoj je pisalo: „Jugo volimo te – Stole iz Bora“. Stle nam je ispričao priču o svojim navijačkim „poduhvatima“ i ustupio neke od slika iz njegove bogate sportske arhive koje objavljujemo uz njegovu priču.

Stole Anđelić rođen je 1955.godine u Boru. Fudbal je zavoleo od malih nogu, još u početnim razredima osnovne škole, jer kako on sam kaže tada je u Jugoslaviji bilo puno dobrih ekipa i igrao se lep i interesantan fudbal i stadioni su bili puni gledalaca. Još kao mali dečak imao je priliku da gleda prvoligaške utakmice u Boru. Posebno mu je u sećanju ostala utakmica između Bora i Željezničara, čiju je navalu tada predvodio legendarni Ivica Osim. Ta utakmica je na neki način obeležila i njegov život, jer je od tada postao veliki navijač sarajevskog prvoligaša sa Grbavice, čije je utakmice pratio i u domaćem prvenstvu i u „Željinim“ nastupima u kupu UEFA.

Početkom osamdesetih godina, sa dolaskom Ivice osima na „kormilo“ Željezničara posle povratka iz inostranstva, Stole je bio gotovo redovan na Južnoj strani stadiona „Grbavica“ među najvatrenijim navijačima sarajevskih plavih. Sem Osima za koga kaže da je veliki gospodin i sa kojim je postao i lični prijatelj, upoznao je i mnoge druge velike igrače koji su obeležili istoriju njegovog voljenog kluba kao što su Josip Katalinski, golman Vasilije „Čiko“ Radović, Drago „Miša“ Smajilović, a od mlađih igrača Baždarevića, Čapljića, Šabanadžovića, Radmila Mihajlovića.

Stole je sem Željezničara, voleo i druge jugoslovenske klubove i bodrio ih, posebno u nastupima u evropskim kupovima. Posebno ističe da je bio i u Bariju, kada je Crvena Zvezda ostvarila najveći uspeh u istoriji Jugoslovenskog klupskog fudbala, osvojivši tadašnji Kup evropskih šampiona.

Stole je prateći nastupe reprezentacije i naših klubova upoznao i druge velikane našeg fudbala poput : Džajića, Miljanića, Šekularca, Ilije Petkovića, Bjekovića,Prosinečkog, Bobana, Vulića, Jarnija, Savićevića, kao i neke estradne ličnosti: Suzana Mančić, Lepa Brena, Vesna Zmijanac, ali i druge sportiste koji su branili boje Jugoslavije među kojima posebno izdvaja boksere Matu Parlova i Marijana Beneša.

Posle raspada Jugoslavije, Stole je samo dva puta bio na Grbavici gde je prisustvovao utakmici između Željezničara i Kozare (2012.godine), kada je proslavljena „dupla kruna“ u BIH, i protiv Leotara 2013.godine kada je osvojena titula prvaka BIH. Kako kaže u Sarajevu je lepo prihvaćen jer ga se mnogi navijači sećaju iz nekih lepših i srećnijih vremena kada su zajedno bodrili svoje ljubimce.
Stole je u Sarajevu dočekan među navijačima Želje kao pravi heroj. Stara ljubav zaborava nema bez obzira na sve o čemu svedoče i Stoletove reči.

“Danas sam najsrećniji čovek na svetu. Posle 21 godine sam na Grbavici. Za Želju se ne navija, Željo se voli”, rekao je oduševljeni Stole.

Za kraj razgovora Stole je poslao i jednu poruku svim navijačima i ljubiteljima fudbala:“ Volite i bodrite svoj klub, ali nemojte mrzeti protivnike. Nasilje na sportskim terenima tera sa stadiona prave ljubitelje sporta i time nanosi veliku štetu klubovima koje volite.“

Prica o Misi Tumbasu

20 Decembra, 2017

Miša Tumbas poznat takodje i kao “Mišur” ili “Miškan” je čuveni navijač Partizana i urbana legenda Beograda.Čuven je po svojoj “vindjakni”,slavujskom glasiću i učtivoj pojavi.Takodje je jedini čovek koji se oseti 2 sata pre nego sto se vidi i koji se može pohvaliti alatom od 38cm.Njegovo mesto prebivališta je čuveni Barič ali se i uvek može sresti u blizini stadiona JNA.Miša je bio i ostaće legenda,prvi čovek koga svaka pridošlica na stadion JNA prvo upozna i čuje.

Misa voli da se dere.Mnogo voli da se dere.Stvarno voli da se dere.

A kada se dere najvise voli da ga cuju.S obzirom da izmedju tribina na stadionu JNA komunisti napravise i atletsku stazu to znaci da je to 10 metara vise koji Misin glas u vetrovitom Beogradu treba da savlada.S obzirom na sve te okolnosti Misu ne mogu cuti svi igraci vec samo oni njemu najblizi.Fudbal je takva igra da to najcesce budu golmani.Voleo je sve Partizanove golmane.Voleo je da vice:”OOOOomereee,OOOOmereeee” legendarnom Fahrudinu Omerovicu, “Raaadeee, Radeeeeee” je koristio podjednako i za Radovana Radakovica i Radisu Ilica a obozavao je i Ivicu Kralja :”Iviceeeeee,Ivicceeee…“

Pored golmana Misa voli i sve ostale Partizanove igrace sa malo boljim sluhom.Evo primera…
“Odita Dabirola,Odita Dabirola…’ подебљан текст Oditi,nekadasnjem tamnoputom fudbaleru Partizana.
Drobnjakeeeeee,Drobnjakeeee…” upuceno Predragu Drobnjaku,kosarkasu
“Kecmaneeeeeeee,Kecmaneeeeeeee” upuceno Dusanu Kecmanu,takodje kosarkasu.
“Albeeeeerteeeee,Alberteeeee…” upuceno Albertu Nadju.
takodje je i ljubitelj trenera… “Jeso ostani,Jeso ostani…“

Ljubitelj Dresova

Misa je najveci kolekcionar sportske opreme u Evropi.Nema igraca koji mu nece dati deo svoje opreme nakon cuvene Misine uctive molbe : “Daj dreeeeeessss,daj dreeeeeeesssss…“

Najpoznatiji striper na Balkanu

Balkan je tradicionalna patrijarhalna sredina.Muske striptizete – stripere niko nije zeleo ni voleo da gleda i mladi ljudi su se tesko odlucivali za ovaj plemenit poziv.Barijeru je srusio upravo Miskan svojim vrhunskim performansima od kojih i starima i mladima i muskarcima i zenama zastaje dah.Bukvalno.
Kako navesti Misura na striptiz?Lako… Ranije su navijaci koristili cuveno dozivanje “Miso skini se,Miso skini se…” nakon cega bi Misur obicno skinuo cuvenu “vindjaknu” a potom ostao go do pojasa…Nakon jos cuvenijeg “Jos,Jos,Jos…” Misa nastavlja da se skida ali se to ne desava bas uvek.Sve zavisi od raspolozenja i rivala sa kojim se njegov Partizan susrece.U poslednje vreme,narocito u susretima sa Crvenom Zvezdom ili nekim od hrvatskih klubova Misu je dosta lakse navesti na performans.Navijaci jednostavno uzvikuju :”Vadi ga,Vadi ga…“

Silovanjeeeeeeee

Je poklic koji se od Misura moze cuti nakon pobeda nad vecitim rivalom.Po potrebi koristi ga i pri visokim pobedama nad nekim drugim ekipama.

Jebace vas Misa Tumbas !!

Svi oni koji ne vole Partizan i Grobare,imaju jako cesto priliku da cuju gromku i jasnu poruku:”Jebace vas Misa Tumbas…

Metalika moj dobar drugar

Misko je svetsku slavu stekao 15.06.2004. kada je cuveni americki metal bend “Metalika” gostovao Beogradu odrzavsi koncert na stadionu JNA.U intervjuu koji je dao CNN-u Misur je pozeleo “svome dobrom drugaru Metaliki da odrzi dobar koncert,da ne zabusava i da bude puno ljudi na stadionu Partizana“.Na opste iznenadjenje novinara koji ga je intervjuisao Miskan je poceo da uzvikuje “Metalika oleoleoleole, Metalika !“.Intervju je emitovan u udarnom terminu na CNN-u a gospodin Tumbas je postao veca zvezda cak i od Metalike.Kasnije je intervju na zahtev gledalaca repriziran 15ak puta.Klip je takodje usao u istoriju sajta YouTube kao najgledaniji video fajl ikada.

Na YouTube-u se inace mogu naci i brojni drugi klipovi u kojima je Misa u glavnoj ulozi.Takodje jedan od najpoznatijih je cuvena Misina imitacija macke i sirene.

Ima više situacija sa Mišom,sa kojima sam imao prilike da prisustvujem (skidanje i prozivanje uglavnom), ali meni su najinteresantnije bile kad je jednom prilikom dok smo se penjali stepenicama sa parkinga prema pioniru Miša snimio Koturovića i onako oduševljen zagrlio ga poceo da ga ljubi u stomak (dotle mu negde dodje onako mali) i viče “Koture, Koture”, i opet ispred Pionira stojimo mi u redu kad čuješ u pozadini “Mića je moj drug, moj drug Mića…” zagrlio Berića i nece da ga pusti, a Mića umire od smeha.

Finale Yuba lige Partizan-Budućnost kada je zgrabio Savu i poceo da balavi po njemu ili na rukometnoj tekmi kada je vikao “daj te tamina (vitamina) da prdimo!”
Kad je obukao znojav Elberov dres na Obilić-Bayern… Ovaj izašao iz igre i on se dernja Djovaneeeeeeeeeeeeeeee……Djovaneeeeeeeee daj dres…

Najludje je bilo na nekoj prijateljskoj teki pre par godina sa mladom reprezentacijom Tunisa (neka pauza izmedju prvenst(a)va i poslednja tekma Niše Saveljiće u našem dresu), kada je ono malo ljudi (samo je zapad bio otvoren) više pratilo šta on radi nego samu tekmu.

Celo poluvreme se dere TUNISKI GOLMANE, TUNISKI GOLMANEEE, sve dok lik na golu nije ukapirao da se njemu dere i pozdravio ga. Onda je prešao na Kralja koji je bio na klupi ali nije hteo da mu se javi. Svi vidimo da se trese od smeha ali nece da se okrene.

Imao je MIŠA izgleda više tih ispada sa “taminima” (vitaminima), pretprošle sezone u play-off-u basketa, po završetku utakmice sa Vošom, činimi se, ispred hale po završetku tekme ostale samo napaljene ribe koje čekaju košarkaše, klinci i Miša. Izalaze igrači i Miša ih naravno startuje pre riba. Jedino je Vule stao da popricha sa nekim ribama, ali je u ruci drzao neki sok i kada je to Misha video pošeo je da grli Vuleta i da se dernja “Vulee, Vuleee… tamini Vuleeeee…” Nesrecne ribe cim su videle Mišu uplašiše se i pobegoše glavom bez obzira, a Vule ostade sa Mišom. Ali naravoučenije priče je da je Miša dobio ono shto je trazio tj. “tamine”.

Protiv OFK-a, kad nas je preuzeo Mateus celu tekmu se drao Lotare schwaine.
Na nekoj tekmi na JNA, kad se isfolirao da mu je pozlilo, ovi iz hitne ga snesu na teren, a on ustane i počne da trči po atletskoj stazi. Svi na stadionu su se drzali za stomak.

Ovo me je podsetilo na debi utakmicu Mateusa protiv Teleoptika (velika zima -12, dobili 1-0 ja mislim). Miša je celu utakmicu vikao “Klinsmane, Klinsmane, Klinsmane…”

Tekma na Banovom brdu 97-98 sa Čukom, Miša na poluvremenu pokušava kroz ogradu da udje na teren. Poshto ima stomachinu zaglavljuje se izmedju šipki, uz frenetično skandiranje sa tribina i uz pomoc pandura koji ga izvlace utrčava na teren.[prvi kome su panduri pomogli da udje na teren!!!] Odlazi medju pomoćne igrače uzima loptu i puca penal golmanu koji pušta da lopta udje. Miša sav u transu dotrčava pod tribinu i pokazuje kitu uz opšte oduševljenje svih prisutnih! LEGENDOOOOO!!!

S’ obzirom da Miša zivi u mom komšiluku, tj. na Ceraku, godine 1994. je non stop uletao na teren, u toku našeg fudbalskog turnira sedmih razreda… To je bilo pišanje… Dere se našem golmanu (a njegovom prvom komšiji) Bokiiii Dandaro… Bokiiiii jajaro… Bokiiiiiiiii funjaro….

Utrčavao na naš betonski teren,takodje pokazao tuki, a tadašji profesor fizičkog ga jurio po terenu, da ga izbaci napolje i ako je takodje bio dobro upoznat koliko je looooooood Miša Tumbas.

Ko je gledao emisiju SOS Bubamara zna o čemu pričam. Znači, izveštaj sa tekme Žarkovo-Kneževac kada Miša u krupnom planu i čuje se kako viče “Jajaro, Jajaro”. Novinar kaze: “A kao što vidite utakmici je prisustvovao i Miša Tumbas koji, iako se mi kuvamo na tribinama, nosi zimsku jaknu.”
Prvo je došao ispod Zekinog prozora i krenuo Žare, Žare, Žarko, direktore i kada je ovaj izašao na prozor Miša mu kaze “daj pare i kartu”. Ovaj je sigurno odmahnuo rukom, a Miša je počeo da ga psuje. Onda su došla dva Španca u CB butik i Miša za njima i počne da se dere “Španci alealealeee”. Oni se ljudi uplašili od njega, a ja umirem. Posle opet neko se projavi na prozoru i počne da doziva Mišu i baci Miši 1000 din. Miša uzme i počne: “‘El vidite šta je moj direktor?” I počne “Nenadeeeee, Nenadeee”. Onda ovaj opet izadje na prozor, a Miša njemu “gledaj Nešo, NENADEee, Nenadeee.”

Posle je ulazio u butik sa neki čovekom i drao se “Gavraneee”, itd.
Evo i jedna priča od mene. Utakmica OFK Beograd – Partizan pre par godina, dok je Kežman igrao za Partizan. Miša stoji na par metara od mene i celo poluvreme se dere: “Matijaaaa, Matijaaaa…” Na poluvremenu mu kaze neki lik: “Mišo nije Matija, vec Mateja”. Miša kaže “aaaaa” i pogleda ga u fazonu skapirao sam. Onda se okrece ka terenu i počinje: “Matijaa, Matijaaaaa…”

Delije u Zagrebu

20 Decembra, 2017

Pristalice crveno-belih, njih oko 200, došlo je u Zagreb iz Slovenije i to vozom koji je stizao iz Ciriha. Nakon što su zaustavili voz kod zapadne stanice, izašli su napolje i razišli se po gradu.

Akcija se planirala nekoliko nedelja unapred i na nju su pozvani samo najpouzdaniji clanovi iz Srbije i okoline, najveci problem je svakako bio da se na neprimetan nacin predje granica i udje u Hrvatsku. Posto se na granici sa Srbijom i BIH ocekivala rigorozna kontrola odluceno je da se u Hrvatsku udje iz pravca Sloveniji i to sa medjunarodnim vozom Cirih-Zagreb ciji je dolazak u glavni grad Hrvatske vremenski najvise odgovarao pocetku utakmice sa Cibonom.

U Sloveniju se odlazilo preko Madjarske i tamo se cekao voz, ekipa odevena u odecu koja ni na trenutak ne bi rekla da su u njoj navijaci vec “obicni gradjani”, sve do dolaska u Zagreb, povlacenja kocnice u vozu i izvodjenju jedne od najboljih akcija u prethodnih nekoliko godina.

Navijači Crvene zvezde došli su u petak na utakmicu protiv Cedevite u Zagreb. Oni su stigli oko 11.30 i kako ih ne bi policija legitimisala na glavnoj stanici povukli su kočnicu u vozu u blizini Ciboninog tornja.

Izašli su iz voza i razbežali se po gradu, a bilo ih je po nekim procenama između 150 i 200.

Zanimljivo je da su oni došli iz Slovenije i to vozom koji saobraća na relaciji Cirih – Zagreb. Zbog toga ih niko nije evidentirao, jer nema pasoške kontrole na granici.

Na teren je odmah izašla policija koja je posle nekog vremena pronašla nekoliko desetina navijača.

Posle nekog vremena policija je pronašla navijače u pečenjari “Žar” gde su seli da pojedu nešto i popiju piće. Nakon što su ih legitimisali, morali su radi bezbednosti da ih sprovedu u maricama na sigurno mesto. Nije bilo ekscesa niti incidenata.
Navijači Cibone stižu u halu u manjim grupama, policija ih zaustavlja i pretresa, a za sada sve prolazi u redu18.18 Policija je okupirala plato oko Draženovog doma gde Bed blu Bojsi čekaju navijače Zvezde. Policija je upala u jedan lokal gde se okupljaju Dinamovci i izgleda da je jedna osoba privedena, prenose hrvatski mediji.

18.12 Sve se više navijača Dinama okuplja oko hale

18.03 Situacija je mirna, policija je potvrdila da nije bilo navija;kih sukoba i da je stanje normalno u gradu. Interventna policija je stigla ispred Draženovog doma iz preventivnih razloga.

17.17 Navijači Zvezde koji su privedeni nisu pravili probleme, a kako navode izvori, u marici su čak i zapevali

17.02 Reporter zagrebačkog Indeksa javlja kako nema ni policije ni navijača Zvezde ispred Draženova doma. Navodno se okupila jedna manja grupica navijača Dinama Bed Blu Bojsa oko dvorane, traže goste iz Beograda.

– Navodno je jedna grupa Delija došli još sinoć, ali sakrili su se – rekli su Bojsi.

Povlačenje kočnice bio jedini incident u vozu saopštila je Ivana Čubelić predstavnica železnice Hrvatske

Konobarica iz pečenjare Žar izjavila : Momci su bili sasvim kulturni. Sve je proteklo u naboljem redu. Poručili su roštilj, popili kolu i mineralnu vodu, a zatim su sačekali da ih policija pusti da prođu i otišli dalje

:Uprava Hrvatske železnice saopštila je da je voz kojim su stigli navijači u Hrvatsku ušao iz Slovenije, a da se zapravo radi o liniji Cirih – Zagreb.

Oko 11.30 sati je povučena kočnica kod zapadne stanice, a između 50 do 70 ljudi izašlo je iz voza i razbežalo se. Voz je kasnio u glavnu stanicu šest minuta.

Printskrin: Google street view

Policijska Uprava Zagreb potvrdila agenciji HINA da je pronađena kod navijača i određena količina pirotehničkih sredstava

Oglasila se Cedevita koja je saopštila da je Zvezda dobila 15 ulaznica za navijače koliko je i reciprocitet u ABA ligi.

Prema nekim informacijama nekoliko navijača Zvezde je posle bežanja iz voza selo u kafiće u okolnim ulicama kao i u pečenjaru Žar. Policija je došla legitimisala ih a zatim sprovela na sigurno mesto do početka utakmice. Navodno, nije bilo ekscesa.

Oglasila se hrvatska policija: Akcija je u toku i više informacija moći ćemo da damo tokom dana. – Nemamo najavu da bi navijači Zvezde mogli da dođu i drugim putevima – kazali su nam službenici zagrebačke policije medijima u Hrvatskoj.

Printskrin: Google Maps

14.24 Zagrebačka policija je imala intervenciju na Trešnjevici i već je privela nekoliko navijača, koji kod sebe nisu imali ulaznice.

14.10 Informacije iz Hrvatske kažu da je voz kojim su došli navijači Crvene zvezde došao iz Slovenije i oni su ga zaustavili kod ciboninog tornja

Foto: Wikimedia/Ximonic, Simo Räsänen

14.00 Delije stigle u Zagreb i povukle kočnicu, a zatim su Izašli su iz voza i počeli da beže. Prema nekim informacijama ima ih oko 200 i nemaju ulaznice za meč. Policija je reagovala sa destak marica koje se nalatze na terenu i pokušavaju uhvatiti navijače.

Foto: Marko Todorović

Zagrebačka policija je saopštila hrvatskim medijima da još prikuplja detaljne informacije s terena. Uskoro će saopštini službene informacije.

Inače, večeras u Draženovom domu (19 sati) Crvena zvezda i Cedevita igraju rezultatski nebitnu utakmicu. Prihod od ulaznica zagrebački klub uplatiće gradu Vukovaru za obnovu Vukovarskog vodotornja, na šta je Uprava Crvene zvezde reagovala i prijavila Cedevitu Evroligi.

Zakon Margaret Tacer

18 Decembra, 2017

Nakon tragičnih događaja na fudbalskim stadionima 1985. godine britanska premijerka Margaret Tačer odmah je reagovala formiranjem “ratnog štaba” za borbu protiv huliganstva.

Britanski kabinet naredio je podizanje istrage zbog incidenata u Bredfordu gde je poginulo 56 ljudi u požaru i smrti 14-godišnjeg dečaka na stadionu Sent Endrjus. Istražni komitet predvodio je sudija Oliver Poplvel, koji je istakao da ga je ispitivanje događaja 1985. godine više podsećalo na bitku kod Aginkorta nego fudbalske mečeve.

Odgovor vlasti na huligansko divljanje bio je toliko brz da se nije ni čekao zaključak Poplvelovog komiteta. Odmah je donesen zakon kojim je posedovanje alkohola ili prisustvo fudbalskim utakmicama pod dejstvom alkohola proglašeno prekršajem.

Pooštrene su kazne za huligansko ponašanje – za lakše slučajeve predviđena je kratka mera zadržavanja i novčana kazna, a za teže zatvorska kazna u visini od nekoliko godina.

Slučaj koji je posebno obeležio engleski fudbal jeste tragedija tokom meča Liverpula i Juventusa maja 1985. godine. Na stadionu Hejzel u Briselu, baš pre početka meča, navijači Liverpula probili su policijski kordon i probili se do italijanskih navijača. Kada su srušili ogradu koja ih je razdvajala. Engleski navijači napali su italijanske fanove, od kojih su većina bile porodice, a ne ultrasi.

Mnogi Italijani pokušali suda pobegnu, ali se zid srušio na njih. Kao rezultat tragedije na stadionu Hejzel, kako je događaj nazvan, engleskim klubovima bilo je zabranjeno da igraju u evropskim takmičenjima sve do 1990. godine, a Liverpulu još godinu više.

“Moramo da očistimo igru od huligana kući i onda ćemo, možda, moći da ponovo idemo preko mora”, rekla je Tačerova.

Engleski model

Najznačajnije mere u engleskom zakonu za borbu protiv nasilja:

– ulazak na teren kažnjava se sa godinu i po dana zatvora

– uklanjanje ograde između terena i publike

– sistem hodnika i tunela na stadionima, bez skretanja

– višegodišnja zabrana ulaska na stadione

– kažnjeni navijači podnose policiji pasoš četiri nedelje pre gostovanja reprezentacije u inostranstvu

– istražni sudija dežura na stadionu

– tribine nadziru redari koji nasilnika privode istražnom sudiji

– visoke novčane kazne nasilnicima

– deportacija stranih izgrednika iz zemlje

Navijaci Olimpijakosa napali igrace e-Sports tima PAO-a

18 Decembra, 2017

Igrači Panatinaikos e-Sports tima, kada su počeli turnir u LoL-u, nisu mogli ni očekivati ono što im se desilo posle…

Rivalstva u sportu su česta stvar, najbolji primer kod nas su naravno najveći klubovi, Crvena Zvezda i Partizan, kao i njihovi navijači, koji se često obračunavaju na razne načine. Ali, izgleda još nismo dostigli nivo naših komšija Grka. Olimpijakos i Panatinaikos su najverovatnije najpoznatije rivalstvo na Balkanu, čiji se navijači konstantno sukobe na svim mogućim sportskim događajima.

Ali, stvari su eskalirale i na virtuelne sportove, jer su huligani Olimpijakosa upali na gejmerski turnir u gradu Larisi, gde su članovi Panatinaikos e-Sports tima igrali kvalifikacije za LGC, odnosno grčku League of Legendsligu.

Meč je morao biti prekinut jer su se huligani nasilno probili do igrača, koje su potom napali i pokušali im skinuti dresove.

Povređena su dva igrača, kao i vlasnik Panatinaikosovog e-Sports tima koji je zadobio povrede glave, dok je pokušao da zaštiti gejmere. Jedan od njih, pod in-game nadimkom Pun1sher tvrdi da je grčka LoL liga pokušala sakriti incident, umesto da prizna grešku i osigura ovakve događaje.

Lesinari i Firma bratstvo

16 Decembra, 2017

LEŠINARI & FIRMA

BRATSTVO

Retka su prijateljstva između navijačkih grupa koja uspevaju da na duži period pobede izazove i smetnje koje donosi vreme. Uglavnom ona su zasnovana na dobrim odnosima između prvih ekipa i kada dođe do smene generacija tako i prijateljstva odlaze u zaborav.

Bratska priča između Lešinara i Firme započinje u sezoni 1989/90 prilikom gostovanja Borca u Novom Sadu. Evo kako je sve to video jedan od neposrednih svedoka, i danas vrlo aktivan na Severnoj tribini (konkretna imena nećemo pominjati iz razumljivih razloga): „Kada sam tog dana stigao na stadion bio sam iznenađen nesvakidašnjim prizorom. Naime, na pomoćnom terenu se skupio veći broj navijača pre utakmice i veoma raspoloženi igrali su fudbal. Kada sam prišao video sam da naša prva ekipa igra sa njihovom i da su svi odvaljeni od alkohola. Ostalo mi je u sećanju i to da je kod Lešinara bilo metalaca sa dugom kosom i vojnim čizmama a slična situacija je bila i kod naših, s tim što je kod nas bilo dosta skinheda“.

Banjalučani su iste sezone uzvratili Firmi gostoprimstvo prilikom gostovanja Vojvodine u gradu na reci Vrbasu. Za razliku od današnjih dana, kada policija prati svaki pokret navijača, ondašnja gostovanja su bila obeležena prekomernom upotrebom alkoholnih napitaka i obaveznim pljačkanjem benzinskih pumpi. Treba takođe napomenuti da je Banja Luka i onda bila izuzetno vruće gostovanje, tako da se tamo nisu dobro provodile ni najveće navijačke grupe ondašnje zemlje. Prilikom te prve uzvratne posete Firmaša Lešinarima, jedan od osnivača naše grupe i tadašnji vođa – Šima upravo je ulazio u bračne vode. Kako je njegova buduća supruga poreklom iz krajeva oko Banja Luke, Šima je iskoristio ovo gostovanje da se predstavi budućoj rodbini. Da li možete da zamislite izraze lica mladine rodbine kada je pred njih izašao budući zet, lica ofarbanog u pola belo, pola crveno, sa sve punim autobusom alkoholiziranih navijača Vojvodine iza sebe? Eto, samo ilustrativno da predstavimo koliko duboke tragove je ovo prijateljstvo ostavilo na neke od Firmaša.

Zatim se u sezoni 1990/91. ponovo išlo u Banjaluku kod braće. Naš „dobro obavešteni izvor“ nastavlja priču: „Igrali smo u Banjaluci. Gostovanje je imalo veliki uticaj na mene jer to je bilo moje deseto gostovanje i tek drugo dalje od 200 km od Novog Sada. Sa ekipom sam se našao oko 2 sata ujutru i bili smo napaljeni do jaja. U jedan bus se natrpala jako dobra ekipa puna pozitivne energije. Imali smo dva dobra stajanja u Hrvatskoj, valjda na osiječkoj ili vinkovačkoj pumpi, gde se u par navrata neprimetno iznelo barem 100 boksova cigara i mnogo piva. Posao je procvetao kada se stiglo u Banjaluku i ti boksovi su prodati trafikama, nakon čega se nastavilo sa cuganjem. Pošto smo došli rano, dočekao nas je mali broj Lešinara i u nekoliko ekipa smo se raštrkali po gradu. Napisano je i nekoliko grafita, koji su i dan danas na zidovima grada. Ja i mlađa ekipa smo sa nekoliko Lešinara posetili hotel sa igračima i oni su nas zaista lepo ugostili, iako je prizor za obične ljude bio gadan, jer smo bili mladi i poprilično pijani. Švedski sto je bio opustošen, kao i svi napici na stolu (bezalkoholni, jel’), a salama i med u pakovanju su završavali u džepovima „kombata“. Stvarno smo tad bili ponosni što smo stoka. Na utakmici je u našem sektoru bilo i Lešinara i zajedno smo navijali sa ostatkom Lešinara sa istoka. Bilo je i grudvanja sa vojskom na poluvremenu, koji su se naročito obradovali kada smo ih gađali sa boksovima cigara. Svega je tu bilo tog dana, a ja sam se još više vezao za učestalu naviku odlaska na svako gostovanje Voše, koja me drži i dan danas“.

Jedna od najzabavnijih epizoda ovog prijateljstva u tom periodu je bila kada su naši otišli u Zrenjanin da bodre Borac u finalu rukometnog prvenstva SFR Jugoslavije. Evo kako je to bilo iz ugla našeg očevidca: „Sa nekoliko drugara sam otišao da dočekamo braću Vulturese. Pre utakmice Indijanci ne mogu da veruju da ćemo mi navijati za Borac. Mi smo prvih pola sata bili sami u prostoru za gostujuće navijače sa zastavom i čekali prijatelje da stignu. Medison je bio krcat i euforičan. Indijanci su pevali sve vreme i onda su sa zakašnjenjem stigli i Lešinari. Na našu veliku radost, jer smo mislili da neće uopšte ni stići na meč. Odlično se navijalo ali i vređalo. Utakmicu je ipak dobio Proleter i svi su utrčali u teren, ali nije bilo frke. Ekipa Lešinara nam je ponudila prevoz do Novog Sada, iako im nije bilo usput, tako da se druženje nastavilo još nekih sat vremena“.

Izbijanje građanskog rata u SFR Jugoslaviji zamrzlo je na jedan period rad Lešinara. Ratišta, zatvori i droga su uklonili mnoge ljude koji su gradili ovo prijateljstvo sa navijačke scene. Kontakti su prestali, veze su pogubljene, ali brojne zajedničke avanture ovih grupa su bile garant da će se prijateljstvo nastaviti kada se za to steknu uslovi.

Prvi klub iz Srbije koji je po završetku rata gostovao u Banjaluci bio je FK Vojvodina. Nove generacija navijača oba kluba obnovile su prijateljstvo koje su ustanovili njihovi prethodnici. Od tada, bilo da Borac kao gost igra u Srbiji ili Vojvodina u Bosni i Hercegovini ovi klubovi nisu bez podrške. Takođe, tokom sezone obe grupe ugošćuju jednu drugu i zajednički odrađuju važne utakmice. U ovom periodu obe grupe su mnogo uticala jednu na drugu u vizuelnom izgledu i navijanju (izgled tribine, transparenata i navijačkih pesama).

Firma je poznata po tome da ne gaji prijateljske odnose sa drugim navijačkim grupama, pa upravo zbog toga bratstvo sa Lešinarima, koje traje gotovo dve decenije, predstavlja jednu od najlepših, ali i obavezujuću tradiciju naše grupe.